Bloody catharsis Prolog

28/01/2013
Początek stycznia był niezwykle zimny, białe płatki śniegu niemal bez przerwy w powolnym tańcu opadały na Ziemię. Sprawiając, że pokrywała się ona białą warstwą śniegu, która niczym pierzyna otula rośliny i zwierzęta do snu. Ulice i chodniki pokryte były warstwą lodu, od rana słychać było głośny warkot piaskarek, dbających o zmniejszenie niebezpieczeństwa na drogach. Chodnikami zapatrzeni w dal, zabiegani i niezważający na innych podążali ludzie. Stawiając ostrożne kroki na zamarzniętych, brukowych kostkach. Śpieszyli się, potykali, ślizgali i przeklinali obecną wtedy porę roku. Wiele z tych ludzi mijało pewną bramę, wielką żeliwną majestatycznie wznoszącą się ponad innymi bramami. Pokryte delikatnym szronem, ozdobne klonowe liście które są w niej wykute, ostre zakończenia. Trzeba nam przejść przez tą bramę, podążyć  pustymi alejkami, mijając kolejne groby. Kolejne pokryte śniegiem pomniki, postawione tu ku złudnej pamięci zmarłych. Lecz tak naprawdę, kto o nich pamiętał? Jeśli skręci się trochę w lewo, aby następnie pójść pomiędzy zaniedbanymi, teraz pokrytymi lodem, a w lecie obrosłych w chwasty grobami i dotrzeć do tego jednego. Niezbyt dużego, ale wyróżniającego się ze wszystkich czystością. To właśnie nad jego zimną, ciemną płytą opierając głowę o marmur klęczy młody mężczyzna. Chociaż lepiej brzmi, chłopiec zamknięty w dorosłym ciele. Jego ramiona drżą gwałtownie, lecz nie z zimna po zarumienionych od mrozu, aczkolwiek nadal śniadych policzkach spływają gorące, gorzkie łzy smutku. Czarne, krótkie z widocznymi odrostami włosy, pokryte są płatkami śniegu. Uderza pięściami o nagrobną płytę , podnosi zapuchnięte od płaczu oczy i zaczyna wpatrywać się w uśmiechniętą twarz chłopaka. Zagryza wargę, po jego brodzie zaczynają powoli spływać stróżki krwi, piekący ból rozrywa mu serce. Uchyla wargi, jak gdyby zamierzał coś powiedzieć, ale wydobywa się z nich tylko niemy jęk. Ponownie opada na grób, zamyka oczy, a tamte wspomnienia wracają do niego, będąc niczym sztylet wbity w serce.
-Wybacz mi Ashley!

16 lipca 2012 roku
Ta noc była wyjątkowo piękna, na bez chmurnym okrytym szatą nocy niebie, królował dziś księżyc, wielka biała tarcza odbijała się w tafli jeziora. Fale uderzały o kamienisty brzeg, wiatr przynosił echem głosy sów, polujących w pobliskim lesie. Przed, nie wielkim letniskowym domkiem na drewnianych schodkach werandy siedziało dwoje młodych mężczyzn. Popijając  drinki, zrobione w wysokich ozdobnych szklankach, rozmawiali o wszystkim i o niczym. Stare deski, skrzypiały pod wpływem nacisku ich ciał, a ściany domu przesiąkały dźwiękiem śmiechu. 
-Wiesz-Zaczął młodszy z nich, wodząc wzrokiem za odlatującą w stronę lampy ćmą-Ciesze się, że nie udało nam się pomieścić w jednym domku. Lubię spędzać z tobą czas, bardziej niż z resztą..Nie, że się w tobie zakochałem, czy coś..Bo ja wiem, że ty jesteś hetero i ten..
-- Andy-Uśmiechnął się czarnowłosy i złapał go za ramię-Ja też lubię spędzać z tobą czas, mój mały braciszku-Poczochrał jego włosy, uśmiechając się kiedy młodszy wydał pomruk niezadowolenia. Podniósł wzrok i popatrzył na świecące bladym w porównaniu do księżyca światłem gwiazdy. Andy przez chwilę patrzył w ten sam punkt, a być może w inny. Oparł się jednak o niego, delikatnie przymykając oczy. Nabrał w płuca świeżego, leśnego powietrza zdecydowanie tego mu brakowało w codziennym zgiełku miasta. Potrzebował odmiany, od kurzu i zapachu spalin. Zamienił dźwięki miasta, na głuchą cisze leśnej nocy i było cudownie, było tak jakby od nowa się narodzili. Siedzieli bez słowa, wypalając kolejne fajki i rzucając niedopałki na jasno brązowe, pokryte mchem deski.
-Słyszałeś to?-Biersack poderwał się do góry, rozglądając ze zdezorientowaniem dookoła.
-Co?- Ziewnął znudzony chłopak, przeczesując włosy dłonią- Nic nie słyszałem, musiało Ci się zdawać.
-Nie, na pewno nie.
Szelest liści i dźwięk łamanych gałęzi chociaż cichy, bez trudu dotarł do ich uszu. Młodszy chłopak popatrzył na przyjaciela, ten jedynie kiwnął potwierdzająco głową.Widząc jednak zaniepokojenie w jego oczach, uspokoił go.
-To pewnie tylko jakieś zwierze, założę się, że nie ma się czego bać. Zresztą kto by chciał, okradać taką dziurę?
-Masz rację-przytaknął-Ale wracajmy, zimno się robi.
Weszli do niewielkiego budynku, zamykając za sobą skrzypiące białe drzwi. Andy udał się do kuchni, dotykając dłonią zimnych, drewnianych ścian korytarzyka. Ujął w dłonie ceramiczny czajnik i napełnił go wodą, aby następnie postawić na gaz. Przeklął cicho, kiedy pomimo starań blado niebieski płomień nie chciał się zapalić. Zrezygnowany przekręcił kurek i wrócił do przedpokoju, Ash właśnie dokładał drwa do kominka. Uśmiechnął się i usiadł obok niego, na miękkim kremowym dywanie, lekko ubrudzonym wczorajszym obiadem. Składającym się ze spaghetti i coli. Przeciągnął zastałe mięśnie i ziewnął nieskromnie, basista wrzucił ostatni kawałek sękatego drewna, ogień buchnął w ich kierunku. Pozostawiając wspaniałe, uczucie ciepła na zmarzniętych policzkach. Młodszy chłopak przysunął się do ognia, wyciągnął niczym kot na kolanach przyjaciela i zamknął oczy. Tupiąc nogą w rytm, wydobywającej się z trzeszczącego, starego radia muzyki country.
-Nie za wygodnie Ci?- Ash uniósł do góry brew, patrząc na leżącego na nim chłopaka.
- Jesteś twardy, ale nie będę narzekał.- Zaśmiał się tamten, a w odpowiedzi otrzymał lekkiego kuksańca w ramię.
Radio przestało grać w pomieszczeniu zapanowała głucha cisza.Jedynym dźwiękiem który docierał teraz do ich uszu, było trzaskanie drwa w kominku. Jeszcze krótka chwila ciszy,a potem puknięcie,  kolejne i kolejne z każdą chwilą mocniejsze. Poderwali się do  góry, patrząc zaniepokojeni w stronę drzwi i ruszającej się na bogi klamki. Basista zrobił niepewny krok w przód i natychmiastowo poczuł, jak Six łapie go za nadgarstek.
-Ash, nie.
Zobaczył w jego oczach strach, to zabawne jaki potrafił być dziecinny, jaki strachliwy.
-Spokojnie Andy, to pewnie chłopaki.
wokalista puścił jego rękę, pozwalając mu podejść bliżej drzwi, które właśnie wtedy otworzyły się gwałtownie. Jednak nie stanęli przed nimi ich przyjaciela, a grupa napakowanych, ubranych w grube zielone kurtki mężczyzn. Popatrzyli na nich ze zdziwieniem, na ukryte pod maskami bejsbolowymi twarze.
-O co chodzi- Ash przekręcił głowę w bok i podszedł bliżej, chcącą pokazać, że strach nie ma prawa nad nim zapanować. Chcąc pokazać, że mają się wynosić. Ci jednak nic nie powiedzieli, a jedynie szybkimi ruchami obezwładnili basistę. Mężczyzna przełknął ślinę, kiedy poczuł na gardle zimne ostrze noża. Młodszy siedział na podłodze, całkowicie zdezorientowany całą sytuacją. kiedy jednak zobaczył tatuaż kobry na dłoni jednego z nich, wtedy już wiedział. Poderwał się gwałtownie do góry, co spotkało się z gwałtowną reakcją napastników, jego chude ramiona zostały mocno ściśnięte przez ich dłonie. Siłą zmuszony do klęknięcia podniósł w ich kierunku wzrok.
- Czego chcecie?!
Wysoki, dobrze zbudowany mężczyzna podszedł do niego, pochylił się po czym przystawił odzianą w maskę twarz do ucha chłopaka. Odgarnął grubymi palcami, czarne włosy z jego twarzy i przysunął bliżej.
-Wyrównać rachunki, ostrzegałem Cię. Prosiłem, ale ty wolałeś z nami poogrywać. Czy mamusia nie uczyła Cię, że z ogniem nie wolno igrać. Można się bardzo dotkliwe poparzyć.
Andy otworzył szeroko oczy, zaczynając się gwałtownie wyrywać, poczuł jeszcze silniejszy uścisk i dłoń zaciskającą się na jego szyi. Pełnymi strachu oczami, popatrzył na przywódcę całego gangu. Pomimo białej maski, znajdującej się na jego twarzy bez problemu mógł widzieć, że właśnie szyderczo się uśmiecha. Po jego młodych policzkach spłynęło kilka łez, tamten trzymał go jeszcze chwilę w bezdechu. Puścił w końcu i z niewyobrażalną satysfakcją patrzył, jak jego ofiara próbuje złapać oddech. uderzył metalową pałka w jego brzuch, sprawiając to, że z pełnych ust chłopaka popłynęła stróżka krwi a on sam zgiął się w pół. Mężczyzna odszedł w kierunku basisty, złapał go za podbródek i popatrzył na jego twarz. Pomimo jej kamiennego wyrazu. Bez problemu  mógł zauważyć, że chłopak się boi jego źrenice były rozszerzone, a po skórze spływały krople potu. Ujął jego podbródek w swoją dłoń, przez chwilę patrzył mu głęboko w oczy a potem tak  najzwyklej w świecie roześmiał.
- Twój przyjaciel ma u nas pewien dług. Dawaliśmy mu czas, nie wywiązał się z umowy, ale chyba zapomniał, że sprawiedliwość prędzej czy później dosięga wszystkich. Mógłbym zabić go jednym strzałem, ale powiedz mi. Czy dałoby mi to satysfakcje? Nie, nie dało, więc ukarze go w inny sposób. Zniszczę go teraz, zniszczę w sposób psychiczny. Sprawię, że każdej nocy będzie budził się z krzykiem twojego imienia na ustach, mając przed oczami ten jeden jedyny moment- Kiwnął palcem, a basista poczuł jak nóż który do tej pory jedynie muskał jego szyję zostaje mocno przyciśnięty, syknął z bólu i popatrzył w stronę klęczącego Andy'ego. Ten uniósł na niego przerażony, załzawiony wzrok.
-Nie, błagam zostawcie go.Proszę, oddam wam wszystko, zrobię co chcecie.Tylko na Boga błagam , nie krzywdźcie go!- krzyknął rozpaczliwie, błagalnym wzrokiem patrząc na swoich oprawców. Ci milczeli, rozglądali się z ciekawością po pokoju sprawiali wrażenie głuchych na błagania młodego człowieka. Szef całej akcji, odpalił papierosa, wsadził go pomiędzy grube i wyschnięte wargi. Zaciągnął dymem i wypuścił powietrze, popatrzył na swój złoty zegarek i oparł o parapet, zaczął wpatrywać się w Andy'ego.
-Proszę, błagam! wszystko, oddam wszystko!-Krzyknął płaczliwie, mając w sercu ostatni płomień nadziei,że jednak dadzą mu kolejną szanse.
Nastała cisza, tak okropna jaka nigdy nie panowała w życiu młodych ludzi. w powietrzu unosił się zapach spalanego drewna i strachu. Six popatrzył oczy swojego przyjaciela, ten uśmiechnął się blado. Jakby chciał powiedzieć, że wszystko będzie dobrze, tak jakby chciał go uspokoić. Strzęk stali, przeraźliwy zgrzyt sprawiający, że ich ciała wstrząsnął dreszcz. Młodszy poczuł, jak czyjeś palce wplatają się w jego włosy, a głowa zostaje gwałtownie poderwana do góry i unieruchomiona. Patrzył, przerażony jak Ashley zamyka oczy, kiedy ostre błyszczące ostrze maczety jeździ po jego ciele, patrzył oczyma mokrymi od łez na cienkie stróżki krwi spływające po jego szyi i twarzy, na plamy krwi przenikające przez koszulę. Słyszał ciche jęki, czuł w ustach słony smak łez, w sercu strach i nienawiść do samego siebie. Błysk, przeraźliwy błysk stali w świetle lampy, szeroko otwarte oczy Ashley'a i jeden, jedyny ruch. Andy zawył z jego ust wydobył się piekielny wrzask, jeszcze głośniejszy niż krzyk mordowanego. Patrzył jak ostrze, niczym nóż w maśle zagłębia się w brzuchu jego przyjaciela, a ona wygina swoje ciało w łuk, aby potem znów opaść. Jego ciało zostaje z pogardą rzucone na ziemię, jego ubrania przesiąknięte są krwią, a czerwona kałuża coraz szybciej powiększa swoje rozmiary. Andy patrzy na niego, nie może zahamować płynących po policzkach łez.
-Błagam, pozwólcie mu żyć-Łka-Zabijcie mnie, nie jego.
Jednak on jest niezawieruszony, po raz kolejny unosi broń i z siłą zagłębia w ciele basisty.
-Nie!-Kolejny piekielny wrzask, kolejne łzy bezlitośnie spływające po policzkach. Zapach jego krwi drażniący nozdrza i ciało leżące w kałuży bordowej cieczy. Kolejne pchnięcie i znów kolejny wrzask wokalisty, potem jeszcze kilka i kilka zdzierających gardło krzyków. Potem znów cisza, patrzy na umierającego przyjaciela, na jego wciąż delikatnie unoszącą się klatkę piersiową.
- Ashley-Jęczy.
Chłopak ostatnimi siłami otwiera oczy, patrzy na zapłakanego przyjaciela i uśmiech pomimo bólu. Zupełnie jakby, chciał zapewnić  go teraz, że nic się przecież nie stało, że to wszystko nie jest jego winą. Ten jednak zaczyna się wyrywać, wciąż trzymany przez napastników, zaczyna przeklinać najważniejszego z nich. Ten podchodzi do niego i wymierza siarczysty policzek, wokalista syczy z bólu i unosi wzrok na martwe, wciąż pewnie jeszcze ciepłe ciało swojego przyjaciela, a jego serce przestaje bić.
- Widzisz, mogłeś zastanowić się nad sobą.
-Jak, mogliście go zabić?!- wykrzyczał, odwracając głowę w stronę okna.
-Mogliśmy, teraz mamy pewność, że będziesz cierpiał. Jednak musimy dokończyć swoje dzieło.Brać go.
Six popatrzył na niego z przerażeniem, kiedy dwójka dryblasów niczym szmacianą lalkę zaczęła ciągnąc go w stronę sypialni. Poczuł, jak jego ciało z siłą uderza o materac, uniósł się na łokciach, chciał uciec. Jednak nie było mu to dane, jego nadgarstki zostały gwałtownie złapane i poczuł, jak drut kolczasty zaciska się na nich. Leżał więc w niemocy, skazany na ich łaskę lub nie łaskę. Jednak nie liczył na okazanie mu dobroci, zamknął oczy a po policzkach zaczęły spływać nowe łzy. Jego ubrania zostały zdarte szybkimi ruchami i zrzucone na podłogę. Ich ręce zaczęły błądzić po jego ciele, wzbudzając u niego dreszcze obrzydzenia. Otworzył oczy, kiedy kiego nogi zostały rozszerzone na maksymalną szerokość. Zadrżał mocno, wstrzymał oddech i patrzył jak członek jednego z nich zaczyna na niego napierać.  Fala zimna, dreszcze przechodzące przez młode ciało i piekielny ból, czuł się jak rozrywany. Zamknął oczy, a mężczyzna kontynuował swoją zabawę z każda sekundą nabijając go mocniej. Krzyczał, błagał o litość lecz nikt go nie wysłuchał, a w usta został wepchnięty mu kolejny członek.  Sam nie wiedział, jak długo to jeszcze trwało i ilu z nich i po ile razy się w nim zagłębiło. Stracił przytomność, odpłynął lecz oni kontynuowali zabawę.
*Następnego dnia*
-Andy?! Andy?! Odezwij się- do uszu chłopaka dotarły krzyki przyjaciół, przepełnione strachem. Jednak on leżał, zakrwawiony i poniżony w białej pościeli z rękoma związanymi drutem. Po jego policzkach spływały resztki łez, a płytki oddech bolał jak nigdy dotąd. Ciężkie drzwi uchyliły się gwałtownie, a w pokoju stanął CC. Andy zobaczył w jego oczach przerażenie. Doskoczył do nagiego, drżącego z zimna i strachu chłopaka i szybkimi ruchami zaczął oswobadzać jego ręce. Aby zaraz potem porwać go w ramiona i okryć kołdrą, Andy zaczął się trząść jeszcze bardziej niż przed momentem. Schował twarz w zagłębienie szyi przyjaciela.
-Andy, co tu się stało?
Nic nie odpowiedział, wybuchł jedynie płaczem, ściskając w słabych dłoniach jego koszulkę. Ten zaczął delikatnie go kołysać, próbował uspokoić, ale wszystkie prośby były niczym rzucanie grochem o ścianę, nie docierały do niego żadne słowa. Promienie słońca oświetliły ich twarz,a do uszu dotarło kilka grubych głosów. Perkusista poczuł, jak chłopak na nowo zaczyna dygotać.
-Spokojnie Andy, to tylko policjanci. Nie zrobią Ci krzywdy.
Do pomieszczanie weszła dwójka mundurowych.
- Dzień dobry, nazywam się Michael Rogers, a to podkomisarz Frank- Wyciągnęli w ich stronę plakietki, a potem zaczęli rozglądając bacznie po pomieszczeniu. Skierowali wreszcie swój wzrok na roztrzęsionego chłopaka.
-Chcemy zadać kilka pytań. Bardzo prosiłbym  o pozostawienie Any;ego z nami sam na sam.
Coma popatrzył na młodszego przyjaciela, ten pokiwał gorączkowo głową i jeszcze mocniej docisnął do jego ciała.
-Nie idz, błagam nie zostawiaj mnie.
- Nie mogę wyjść, on za bardzo się boi.
Sierżant westchnął głośno i przystawił krzesło obok niego, wbił wzrok w naga okryta jedynie kołdra sylwetkę chłopaka.
-Co się tu wydarzyło,proszę powiedzieć od początku.
- W..Więc- zaczął drżącym głosem- My, siedzieliśmy normalnie, a potem..Potem oni wyważyli drzwi i...I zaatakowali nas, ja chciałem...Prosiłem ich, żeby m-mieli litość, ale nie mieli i...I..O..Oni go- wziął kilka głębokich wdechów- Za..zabili, a ja..Oni, mnie potem..wykorzystali.
-Czy możesz podać jakieś konkrety
- Ja..NIe, nie.Przepraszam, j nie potrafię- Załkał żałośnie, chowając głowę w ramionach przyjaciela.
-Proszę wyjść.
-Musimy przeprowadzić wywiad.
- Proszę wyjść!-krzyknął-Nie widzicie w jakim on jest stanie? Nie widzicie, że ledwie się trzyma?! Jakby ście się czuli na jego miejscu?! Wynoście się.
Powiedzieli jedynie, że zadzwonią i wyszli. Andy zaczął płakać, poczuł jak CC głaszcze jego  włosy, jednak na nic zdały się wszystkie starania chłopaka. Ból rozrywający jego serce był zbyt duży, z jego ust wydobyło się na początku kilka jęków, a następnie piekielny wrzask. Tak okropny, że serce perkusisty, zatrzymało się na kilka sekund. Przycisnął go do siebie mocniej.
-Już dobrze Andy, jestem przy tobie. Zawsze będę.
*Wracając do rzeczywistości*

Wracając do rzeczywistości
Chłopak poczuł na swoim ramieniu silny, przepełniony troską uścisk.Podniósł głowę ku górze, napotykając wzrok swojego drogiego przyjaciela. Christian, uśmiechnął się lekko.
-Andy, jest zimno.Chodź do domu.
Kiwnął jedynie głową, podnosząc swoje  ciało z pokrytego śniegiem betonu. Perkusista objął go ramieniem, chcąc dodać przemarzniętemu przyjacielowi chociaż trochę otuchy, trochę swojego ciepła. Odeszli w stronę auta, przez cały czas  bacznie obserwował ruchy chłopaka, jego zobojętniony wzrok, który tylko od czasu do czasu przejawiał iskrę smutku. Od tamtego dnia, Andy przestał być tym samym człowiekiem, coś w nim umarło i  nie chciało się odrodzić. Jednak przez ostatnie kilka dni, które poprzedzały rocznice urodzin Ashley'a. Chłopaka można było porównać do zjawy, bądź żywego trupa. Jadł, pił, chodził, spał jednak nie było w tych czynnościach życia.Nie było tej radości, którą emitował jeszcze rok  temu. Kiedy patrzyło się teraz na niego, chciało się uronić kilka łez, nad zniszczoną duszą chłopaka. Andy wsiadł do czerwonego, sportowego auta swojego przyjaciela. Oparł się o czarne oparcie fotela i zapiął pas. Odwróciwszy głowę w stronę okna, zaczął wpatrywać się w panoramę  za szybą. Pojazd ruszył, pokonując kolejne kilometry, przez ruchliwe ulice Los Angeles. Andy wodził zobojętnionym wzrokiem po wysokich drapaczach chmur, krzykliwych reklamach i wszystkim tym, co znajdowało się w zasięgu jego wzroku. Pamiętał w jaki zachwyt wprawiło go to wszystko kiedy przyjechał  tu po raz pierwszy. Teraz? Całe to miasto, wydawało mu się być szare, puste i nie miłe w obejściu. Nie zachwycało, wręcz przeciwnie. Poczuł, że samochód zwalnia, jednak nie była to dzielnica w której mieszkali. Stali w korku, wokalista odwrócił się w stronę CC'ego  milczał dłuższą chwilę, po prostu wpatrując się  w jego twarz. Westchnął głośno i uchylił pełne usta.
-CC, czy ty...-zaciął się, aby nabrać powietrza w swoje płuca i przemyśleć sens pytania.Przełknął ślinę zwilżając wyschnięte gardło.-Czy ty myślisz, że Ashley..No, że on mi wybaczył?
Perkusista spojrzał na niego, jego wzrok wyrażał zdziwienie zadanym mu pytaniem.
- Nie rozumiem, co Ash miałby Ci wybaczać?
-To, że został zabity.
- Andy, jaka jest w tym twoja wina?
- Gdyby nie moje zatargi z mafią, On żyłby do dziś
- Andy, to wszystko nie jest ...
-Nie- chłopak powstrzymał go gestem dłoni-Nie mów mi proszę, że to wszystko nie jest moją winą. Ponieważ ja wiem, że gdyby nie ja to wszystko nie miało by miejsca. Odpowiedz mi tylko na pytanie. Czy Ashley mi wybaczył?
- Wybaczył, na pewno wybaczył.
- Pamiętam, że gdy umierał uśmiechnął się do mnie. Jakby chciał mnie zapewnić, że nic takiego się nie stało.- Popatrzył w stronę przedniej szyby, marszcząc brwi- Mogę zapomnieć wszystko, ale nigdy nie zapomnę tego uśmiechu.
Pojazd skręcił gwałtownie na podjazd pod domem. Silnik przestał działać, zapanowała dziwna cisza pomiędzy  przyjaciółmi. Andy bez słowa wysiadł z auta, trzasnął lekko drzwiami i udał się powolnym krokiem w stronę domu. Przeskoczył dwa schodki i stanął przy drzwiach.  Popatrzył na idącego spokojnym krokiem przyjaciela, trzymającego w dłoni klucze. Perkusista widząc zmęczenie i zniecierpliwienie przyjaciela przyśpieszył, aby  po chwili otworzyć mu drzwi. Wokalista wszedł do ich mieszkania, zrzucił kurtkę i skierował kroki do salonu. Usiadł na kremowej kanapie, podkulając kolana pod brodę. Wyciągnął zdjęcie z podobizną basisty i przejechał palcami po jego twarzy. Zamknął oczy, a po policzkach spłynęło mu kilka łez. Otarł je wierzchem dłoni, przytulił zdjęcie do ciężko bijącego serca i schował głowę w kolanach. Zaczął kiwać się równomiernie w  tył i w przód, nucąc pod nosem jedną z ulubionych piosenek zmarłego przyjaciela.
-Mały..
Podniósł do góry głowę, napotykając pełne troski spojrzenie Christiana. wyciągnął dłoń i  pogładził go po policzku, brązowooki uśmiechnął się delikatnie. Objął chude ciało przyjaciela i pocałował blade czoło.
-Patrze teraz na jego zdjęcie, tak naprawdę patrze na nie zawsze przed snem. Wiesz, czasami mam wrażenie, że on gdzieś tu przy mnie jest. Chroni mnie i czuwa nad moją duszą. Lubie to, lubię wyobrażać go sobie jako pięknego anioła. To mi pomaga, czy jednak nie jest złe? Czy ja sobie nie przeczę?
-Dlaczego, miałoby być to złe?
-Ponieważ nie wierzę w Boga.
-To, że nie wierzysz w Boga, nie oznacza, że nie możesz wierzyć w anioły.
- A ty?
-Ja nie wierze w anioły, ale wierze, że Ashley jest przy tobie nieważne pod jaką postacią. Wiem, że nie pozwoli cię skrzywdzić. To on, podpowiedział mi, abym zabrał Cię do siebie. Bardzo często mi się śni.
Biersack uśmiechnął się lekko, zamknął oczy a z ust wydobyło się jedno słowo.
-Tęsknie.
- Wiem, ja też tęsknie. Wszyscy tęsknimy-złapał mocno jego dłonie, gładząc je palcami. Przypatrzył się wokaliście, podniósł gwałtownie jakby czegoś zapomniał i pognał w stronę kuchni. Wrócił po chwili, niosąc w dłoni talerz z kanapkami.
-Zjedz coś.
-Nie mam ochoty
-Andy, od rana nic nie jadłeś, to nie zdrowe. Proszę dla mnie.
Chłopak spojrzał na niego, potem na stojący przed nim talerz z kanapkami. Ujął jedną z nich w swoje dłonie, popatrzył od niechcenia jednak aby nie robić mu przykrości wziął spory kęs do ust i zaczął go powoli przeżuwać. Każdy wiedział, że normalnie już dawno pochłonąłby cały talerz, ale nie teraz, nie tego dnia. Jedzenie było smaczne, nie mógł temu zaprzeczyć, ale każdy kęs przechodził przez jego gardło jak najcięższy z głazów. Popatrzył jeszcze raz na talerz, ser żółty, pomidory. Ashley bardzo je lubił, wraz z tym wspomnieniem w jego gardle urosła gula,a serce zaczęło powoli zwalniać i przyspieszać na zmianę. Ręce trzęsły się, a oddech był coraz płytszy. Wypuścił nadgryziony posiłek z rąk wybuchając gwałtownym płaczem, CC Natychmiast porwał go w ramiona, dociskając do siebie jego ciało. Pogłaskał po krótkich włosach i pocałował jego policzek. Nie próbował go uspokoić, wiedział, że i tak nic to nie da. Chłopak był zbyt   roztrzęsiony, zbyt przerażony tym wszystkim. Tak bardzo chciał mu pomóc, chciał zabrać od niego te wspomnienia, jednak nie potrafił. Minęło kilka godzin, po których oddech Andy'ego wreszcie się unormował, a ramiona przestały być wstrząsane drgawkami. Jego ciężka głowa opadła mu na ramię, a dłonie zacisnęły na koszulce. Usnął, czarnowłosy wziął go delikatnie na ręce, robiąc wszystko aby nie przerwać mu snu. Położył na kanapie, sam kładąc się obok i obejmując go ramionami. Nie było mu wygodnie, ale wiedział, że to jedyna pozycja zapewniająca to, że Andy nie obudzi się z krzykiem dzisiejszej nocy.

Kilka burzliwych dni później, kiedy słońce ledwo wychylało swoją tarczę zza horyzontu, a szron pokrywał szyby okien, malując na nich przecudne wzory. Młody chłopak przeciągnął się w białej pościeli, pierwszym uczuciem które odczuł po przebudzeniu była pustka. Pustka tak ślina, jakiej nie czuł od bardzo dawna, otworzył swoje oczy z nadzieją,że napotkają one spojrzenie, które każdego ranka dodawało mu otuchy. Jednak napotkały pustą przestrzeń, przejechał dłońmi po rozkopanym miejscu na którym zazwyczaj sypiał perkusista. Było zimne, zerwał się gwałtownie i pobiegł do salonu, nie siedział ani na kanapie, ani w kuchni na swoim ulubionym krześle. Nie było go też na werandzie, patrzącego na wschód słońca. Zrezygnowany wrócił do punktu wyjścia, usiadł na łóżku i wyciągnął telefon, a wtedy jego oczom ukazała się biała kartka. Wyciągnął po nią rękę, chwytając ją w drżące dłonie. Zaczął czytać.

                                                           Drogi Andy
Nie wiem jak to napisać. Nie potrafię ująć tego w słowa. Wybacz mi.
Wydarzenia ostatnich dni, przeświadczyły mnie w tym,że muszę odejść z twojego życia. Tak będzie lepiej, lepiej dla Ciebie, mój kochany Andy. Lepiej będzie, jeśli wyjadę i już nigdy nie wrócę, lepiej będzie jeśli zaczniesz żyć od nowa. Żyć beze mnie, Andy proszę nie płacz, za mną. Nie płacz już nigdy więcej. Na zawsze pozostaniesz w moim sercu. Żegnaj,

Jego serce rozpadło się na  kawałki, ale z oczu nie poleciała żadna łza. Wstał i spokojnym krokiem udał się w stronę łazienki, jakby kierowany transem, nieczuły na otaczający go świat zimny i obojętny jak nigdy dotąd. Otworzył białe drzwiczki apteczki, kolejno wyrzucając małe pojemniczki aby wreszcie znaleźć przepustkę do nieba. Chwycił dwa małe słoiczki w dłoń, zabierając po drodze  wódkę, stojącą na parapecie wrócił do sypialni. Usiadł na łóżku, popatrzył na swoje nadgarstki. Wyjął z kieszeni scyzoryk i przyłożył jego zimne stalowe ostrze do cienkiej skóry, przez chwilę zadrżał. Szybko jednak odgonił strach odgonił jakiekolwiek uczucia, zaczął kreślić po nich niczym malarz pędzlem po płótnie, a one zalały się krwią. Patrzył, beznamiętnym wzrokiem, jak bordowa ciecz brudzi śnieżnobiałą pościel. Wysypał na dłoń garść tabletek, po czym połknął je przepijając  alkoholem,  potem następną i następną. Wszystkim tym czynnościom towarzyszyła zimna obojętność, wyrachowanie i precyzja godna prawdziwe artysty. Kiedy na jego dłoń wypadła ostatni tabletka, włożył ją w swoje usta, ostatnim łykiem przepił, a potem położył się na łóżku i zamknął oczy.

rozdział 12

Ashley

Godzina, niewiadoma lecz słońce jest wysoko, dnia któregoś maja dwa tysiące dwunastego roku. Wstaję z kanapy słysząc dźwięk  dzwonka, powolnym krokiem wlokę się do drzwi. otwieram duży dębowy przedmiot. Patrzę na twarz młodego chłopaka, jasne loki opadają na twarz spod niebieskiej czapeczki z daszkiem. Dziecinny, niewinny uśmiech pojawił się na twarzy. Przywitał się wesoło, podając mi zaadresowaną kopertę. Podziękowałem mu, odwracając się na pięcie, kiedy poczułem jak nieśmiało łapie mnie za nadgarstek. Zwróciłem się w jego stronę i szczerze uśmiechnąłem, kiedy zobaczyłem koszulkę z logiem naszego zespołu. Podsunął mi zeszyt uśmiechając niewinnie. Lecz nic nie powiedział, wyciągnąłem jedynie długopis i zostawiłem na białym kwitku, czarny podpis. Serce zadrżało, kiedy w jego oczach zabłysnęły iskry. Schował karteczkę do kieszeni kiwnął dziękując głową  i odszedł w swoją stronę. Otworzyłem kopertę, uśmiechając się szeroko na widok dwóch biletów. Duży nadruk KISS  widniał na prostokątnych kwitkach, raźnym krokiem ruszyłem w stronę kuchni. Cieszyłem się na samą myśl o tym, jak bardzo on się ucieszy. Spełniałem jego marzenie, doskonale wiedziałem jak bardzo chciał zobaczyć ten zespół na żywo. Doskonale wiedziałem też, że pomimo starań nigdy mu się to nie udało, ale teraz ma mnie. Oficjalnie ogłaszam, że jestem jego złotą rybką z nieskończonym  limitem życzeń. Przekraczam próg, korytarza i przyspieszam kroku. Pomysł ten okazuje się zgubny, ponieważ świeżo wypastowana podłoga okazuje się być wyjątkowo ślizga, a wszystko dlatego, że Andy od kliku dni nie może usiedzieć na dupie. Lata ze ścierką i miotłą, jak jakaś perfekcyjna pani domu. Chociaż, szczerze muszę przyznać, że ten widok potrafi być naprawdę zabawny. Porządek panujący w mieszkaniu zaczyna mnie przerażać, porządek który nigdy nie panował kiedy mieszkałem sam. Teraz, od kilku dni jest wszechobecny. trochę tęsknię za tym brudem, ale to nic ważne jest, że mam jego.  Biorę rozpęd, co tylko potwierdziło moją głupotę, bo nawet jeśli bardzo chciałem się zatrzymać to nie mogłem. Ostatnią rzeczą, którą zobaczyłem była jego przerażona mina i potem huk. Ból, tej części pleców, o mniej szlachetnej nazwie. Podnoszę na niego wzrok, zdezorientowany wyraz twarzy chłopaka zmusza mnie do śmiechu. Ściągam niebieską zasłonę z jego głowy, aby następnie odepchnąć na bok krzesło z którego wieszał zasłony. Muskam jego wargi swoimi, a on uśmiecha się szeroko. rozmasowuje swoje obolałe ramię, przysuwając do mnie bliżej. Patrzę w te wielkie niebieskie ślepia, odgarnia moje włosy za ucho. Pochyla do ucha i szepta.
-Kotek, boli mnie dupa. Nie myśl, że to tak zostawię.
Przełykam ślinę, czy mam to rozumieć tak jak się domyślam? Uśmiecham się szarmancko i składam pocałunek w zagłębieniu szyi chłopaka. Zamruczał delikatnie odchylając głowę do tyłu. Wiedziałem czego chce, czułem ,że niedługo jego ciało będzie należeć tylko do mnie. Usiadł na moich kolanach, jego głowa spoczywała biernie na prawym ramieniu.
-Andy, ja muszę ci coś powiedzieć.
- Hmm?
-Bo widzisz, ja...
Podnosi na mnie wzrok, unosząc delikatnie do góry brew.
-wykrztusisz to z siebie
Nic więcej nie mówię, wyciągam w jego stronę dwa bilety, Andy na początku patrzy na nie zdziwiony. Jakby nie dowierzał w to co widzi, potem jest chwila jąkania się, aż w końcu rzuca się na moją szyję. Mam wrażenie, że zaraz mnie udusi. Cieszy się jak małe dziecko, a mi udziela się to niesamowicie mocno. Lecz on nagle milknie, patrzy na mnie poważnie i wstaje z miejsca. Kierując swoje kroki w stronę sypialni, podążam za nim. Siedzi na podłodze, grzebiąc w szafce co chwila wyrzuca jakieś papiery. widzę skupienie wymalowane na jego twarzy, od czasu do czasu przerywane grymasem niezadowolenia. Siadam obok, biorę do rąk jabłko i bez słowa przyglądam się poczynaniom chłopaka. Andy podniósł się z miejsca, otworzył kilka szufladek, ale najwidoczniej nie znalazł tego, co szukał. Ponownie wraca do mnie, siada i patrzy w moje oczy, aby zaraz potem wyciągnąć spod dywanu białą kopertę. Podaje mi ją, ujmuje w ręce kwitek. Kiedy wiedze od kogo jest, ręce zaczynają mi samoczynnie drżeć. Przełykam ślinę i rozdzieram papier, zaczyna czytać z każdym słowem moje oczy rozszerzają się coraz bardziej, serce bije mocniej, a w płucach zaczyna brakować życiodajnego tlenu. Kiedy docieram do ostatniego słowa, moje policzki są już mokre od łez. Odkładam kartkę i patrzę na niego w milczeniu, rozkładam ramiona a on bez słowa w nie wpada. Przyciskam go do siebie, śmiejąc się i płacząc na zmianę. List z sądu potwierdzający moją niewinności, co do zabicia Roberta. Ten list, on odgania wszystkie czarne wizje przyszłości. Do tej pory bałem się tego, że pewnego dnia wyprowadzą mnie skutego a potem... Potem juz tylko jego twarz zza szklanej szyby, bez dotyku i pocałunków. Czuły głos, lecz tak zmieniony przez białą słuchawkę telefonu. Nie przeżyłbym tego, po prostu to wiem. Czuję jak głaska moje włosy, czułe słowa które padają z jego ust.  Ten głos sprawia, że przestaje płakać. Siedzimy w milczeniu, napawam się bliskością jego ciała, uśmiech kiedy jego dłonie jeżdżą po moich plecach. Czas mija, ale dla mnie stanął w miejscu. Jest dobrze, tak jak być powinno. Jeszcze chwilę milczy, odrywa się w końcu ode mnie, całuje i wstaje. Patrzę, kiedy bez słowa ubiera kurtkę i wychodzi, potem słyszę juz tylko dźwięk zamykanych drzwi wejściowych. Wdrapałem się na łóżko, położyłem na kolanach laptopa. Włączyłem  pingwiny z Madagascaru.. Chyba na pewno usnąłem.

Andy
Kopnąłem puszkę po  piwie, szedłem zaludnionym parkiem z głową spuszczoną w dół. Myślałem, chociaż tak naprawdę to wszystko wydawało mi się nie dorzeczne. Co jeśli to tylko iluzja? Piękny sen, co jeśli jutro rano obudzę się w szpitalu po kolejnym pobiciu przez chłopaków w szkole? Co wtedy będzie?  Jeśli on mnie nie kocha,  a to wszystko jest jedynie brudnym kłamstwem? Co jeśli...Nie, stop już dość. To wszystko dzieje się naprawdę, ja naprawdę mam go każdego dnia przy sobie. Nie opuści mnie, nie możliwe żeby mnie opuścił. Już dość tych myśli, dość obaw. Koniec, przecież mam swoje własne szczęście. Już nie chce więcej się zamartwiać. Siadam na ławce, zamykam oczy oddając się kojącej melodii, która wypływa z mojego telefonu. Wzdycham cicho, obawy odchodzą w zapomnienie. Juz jest tylko spokój, nie boje się. Może ta pewność jest zgubna, może zapędzi mnie nawet do piekła. Nie obchodzi mnie to. Już zawsze kochać go chce i być kochanym przez niego. Mam tylko jedno  życie, chce je przeżyć tak żeby inni mi zazdrościli.  Wierze mu, nawet jeśli ta wiara jest zgubna. Dziecinny jestem, naiwny i głupi. Lecz nie potrafię inny być, muszą się wreszcie zrozumieć. Nie wyrzeknę się niczego co we mnie. Bo tylko jedno życie mam.  wiatr owiał moją twarz, otwieram oczy kiedy czuje coś ciepłego na mojej dłoni. Patrzę w dół na kudłatego pieska, który wpatrując się we mnie swoimi, wielkimi ślepiami. Podnoszę na kolana jego wychudzone ciało, przejeżdżam dłońmi po zlepionej brudem sierścią. Wzdycham ciężko widząc rany na jego ciele, skąd się tu wziął? Patrzę na znaczek, który przywieszony jest do jego szyi, ale nie ma tam nazwiska właściciela. Jest jedynie nazwa miasta. Co jednak, tak mały pies robi tak daleko, od domu w którym powinien być bezpieczny? Jak udało mu się samemu, tak daleko zajść? Samemu, naprawdę? To jasne, że ktoś mu w tym „pomógł”. Nie rozumiem, jak ludzie mogą być tak bezduszni, tak okropni. Biedny maluch, pogładziłem jego białą głowę, mocniej wtulając w siebie to kudłate coś.
-Zaopiekuje się tobą. Chodźmy do domu.
Podniosłem się z miejsca, wciąż trzymając zgubę na rękach zacząłem iść w stronę domu.  Nie wiem, czy Ashley go zaakceptuje… Nie no, zaakceptuje na pewno. Nie będzie miał wyboru, już ja znam na niego sposoby.

Ashley
Znów to natarczywe, denerwujące pukanie. Powtarzające się od kilkunastu minut, powoli doprowadzało mnie do szału. Nie miałem ochoty przyjmować gości, Andy klucze zabrał więc to nie mógł być on. Jeszcze raz, ostateczna rezygnacja zmieszana ze zdenerwowaniem. Stawiam stopy na białym, puchowym dywanie wciągam jakieś buty leżące obok. Kowbojki, do tego Andsa nie moje. Zresztą, jeden ciul w końcu wspólnota małżeńska. Powolnym, ociężałym niczym z kołkiem w dupie krokiem, dotarłem do drzwi. Przekręciłem złoty zamek i nacisnąłem klamkę. Serce podskoczyło mi do gardła, najwyraźniej w nim utykając. Ponieważ nie mogłem złapać oddechu, szczęka opadła do podłogi a zgryźliwy komentarz. No cóż, uleciał gdzieś bez głośnie.

-Hej Ashley- Mój...Gość rzucił się mi na szyję. Soczyście i długo całując w policzek. Popatrzyłem na nią, opalona na solarium skóra. Długie, falujące o odcieniu platynowego blondu. Niebieskie oczy, mocno podkreślone zielonym cieniem. Malinowy błyszczyk, spoczywający na pełnych wargach dziewczyny. Skąpa, kończąca się przed kolanem sukienka. Kiedyś już dawno zaciągnąłbym ją do łóżka. No właśnie kiedyś, ale to kiedyś było o jedno wielkie uczucie. O jedną wspaniałą osobę w moim życiu. To całe kiedyś, było czasem mojego starego bytu. Teraz,  już nigdy nie będzie tak jak wtedy. Wszystko się przecież zmieniło. Popatrzyłem jej w oczy. Kiedyś będące dla mnie całym światem. Pamiętam, jak patrzyła na mnie łaknąc mojego ciała. Ten żar, płonący w jej tęczówkach. Piekący, pełen zboczenia dotyk i przesycony namiętnością głos. Szeptający moje imię. Każdą upojną noc  w której nasze złączone, miłosnym uniesieniem ciała tańczyły w rytm tej samej muzyki. Zapach jej ciała, kiedy zasypiała w moich ramionach. Lecz, czy to była miłość?  To uczucie, które było między nami. Ten magnetyzm, przyciągający nas do siebie. To wszystko co było między mną a nią. Nie...To nie była miłość, czysta namiętność i pożądanie tak. Jednak bez uczucia, teraz kiedy patrzę na to z perspektywy czasu. Widzę, jak wielki błąd popełniłem. Jednak czasu nie cofnę. Nie zetrę, łez i nie uciszę krzyku złości i żalu. Przeszłość, rzucam za siebie.

-Kina, co ty tu robisz?- Odezwałem się twardo. Jednocześnie od niej odsuwając. Ona popatrzyła na mnie, uśmiechając się słodko. Zbyt słodko, skrzywiłem się.

-Wróciłam  do ciebie!

-Jak to, do mnie?

-Do ciebie misiaczku. Cieszysz się?- Pisnęła wieszając się na mojej szyi. Zdębiałem, jak to ona chce do mnie wrócić? Przecież, przecież...Jej gorące usta miażdżące moje wargi. Mój oddech, który utknął w płucach. Nie jestem w stanie się  ruszyć, przez głowę przelatuje mi milion myśli na sekundę. Zamykam oczy, jej usta są tak nie ziemsko...Nie! Stop! Odpycham ją od siebie, patrzę w oczy ciężko dysząc

-Co ty wyprawiasz?!

-Misiaczku, nie stęskniłeś się?

-Kina, nie jestem twoim misiaczkiem. Nigdy nie byłem- powiedziałem, twardo patrząc w jej oczy. Nie kochałem jej, od początku była moją pomyłką. Pomyłką, która rozwaliła moje serce na drobne kawałki. Pozostawiając pustkę i nienawiść. Wtedy byłem pewien, że nie jestem już w stanie pokochać. Myliłem się,  ale wtedy nie myślałem iż ja i Andy... No, że my kiedyś będziemy razem. Chociaż po rozstaniu, to w jego ramionach znalazłem ukojenie. To jego głos, jego dotyk wypełnił dziurę. Pozostawioną przez, nie prawdziwą miłość.

-Ale jak to?- Pisnęła, przybliżając się. Zrobiłem krok w tył.

-Tak to. Nie kocham cię, nigdy nie kochałem. Tak jak ty, nigdy nie kochałaś mnie. Potrzebowałem czasu, żeby to zrozumieć. Teraz widzę, chodziło ci jedynie o kasę. Chodziło o sławę. Lubiłaś to nie? Ten błysk fleszy, te zdjęcia w gazetach i zainteresowanie. Przecież byłaś dziewczyną, basisty BVB. Byłaś moją pomyłką, a mimo to złamałaś mi serce niszcząc od środka. Mimo to, pozostawiłaś pustkę, którą trudno było mi zapełnić

-Jak to, nie kochasz?! Jestem twoim przeznaczeniem!

Pisnęła, starając się przytulić. Złapałem ją za ramiona, patrząc stanowczo w oczy zacząłem mówić. Składałem słowa, jakbym mówił do małego dziecka.

-Kina zrozum, nie kocham cię. Zniknij z mojego życia, nie  chce żebyś już w nim mieszała.

Słodki uśmiech momentalnie zszedł z jej twarzy, niebieskie oczy ciskały w moją stronę pioruny. Zamachnęła się porządnie, swoim długim tipsem robiąc czerwony ślad na moim  prawym policzku. Syknąłem z bólu,  ona patrzyła na mnie z nienawiścią. Tak wielką, jaka nigdy nie była w jej oczach. Zacisnęła pięści, jej usta ułożyły się w cienką linię.

-Tak chcesz się bawić? Dobrze. Zniszczę cię Ashley- wysyczała, aby następnie odwrócić się na pięcie i odejść. Zostawiając mnie sam, na sam z natłokiem myśli, które bezlitośnie atakowały moje szare komórki. Stałem bez ruchu, patrząc na jej znikającą w oddali sylwetkę. Kiedy podszedł do mnie Andy, popatrzyłem na niego z uśmiechem. Ten odwzajemnił go, delikatnie całując moje usta.

-Co tu robiła Kina?

- Chciała do mnie wrócić, a jak jej powiedziałem, żeby spierdalała. Powiedziała, że mnie zniszczy. Tyle miłości.

Uniósł do góry brew, aby następnie przejechać  palcem. Tam gdzie jej tipsy zostawiły czerwony, piekący ślad. Zamknąłem oczy, kiedy aksamitne usta leczyły swoim dotykiem, niewielkie zadrapanie.  

-Ashy, a co jeśli ona nie żartuje.

-Nie żartuje. Oboje wiemy, że Kina jest nie obliczalna.

Kiwnął głową, uśmiechając lekko. Coś pisnęło, spojrzałem na ręce chłopaka. Na kudłatą kulkę, która wpatrując się we mnie brązowymi ślepiami, pełne zdziwienia spojrzenie  i podkulany ogon. Wyglądał jakby się bał, ponownie spojrzałem na mojego mężczyznę. Andy pogładził jego brudną sierść.
- Znalazłem go w parku i…Ashleeeeeeeey- Tu zrobił, jedną z tych swoich najsłodszy minek, jak były możliwe. O nie, nie dam mu się, nie ma mowy.
- Andy, nie.. Przecież, nasze ciągłe wyjazdy. Jak ty sobie to wyobrażasz?
- Jake, też ma psa i jakoś sobie radzi.
- Ale Jake, ma dziewczynę. Dobrze wiesz, że zostaje z psem w razie potrzeby.- Czyżbym zapomniał wam powiedzieć, tak wiele naprawdę wiele się zmieniło od dnia. Od tego cholernego czasu, kiedy on przeżył piekło w tym magazynie.
- Ashleey, kochanie-zamruczał przybliżając się do mnie. Włożył rękę pod koszulkę, a jego usta przygryzły skórę na mojej szyi. Jęknąłem cicho, zjechał dłonią na moje krocze. Docisnął mocniej uśmiechając się złośliwie, na widok mojej całkowicie oddanej reakcji.
-Andy…
-Taak?
Dociska mocniej dłonią, nosz cholera. Niech go diabli.
- Za..Zabije cię kiedyś.
-Zgadzasz się?
-Tak, tylko mnie już nie męcz.
Uśmiechnął się szeroko,  wyciągając w moją stronę pieska. Pokiwałem przecząco głową i wziąłem go na ręce. Moje serce zadrżało, kiedy ciepłu język spoczął na moim policzku. Chyba polubię tego psiaka. Poczułem jak krople deszczu delikatnie uderzają o moje dłonie, otworzyłem drzwi  przepuszczając go. Chłopak powolnym krokiem udał się w stronę łazienki, zatkał korek i napuścił trochę wody do wanny. Uniosłem na niego brew, ten jedynie wywrócił oczami.
-Nie sądzisz, że trzeba tą kudłatą przybłędę wymyć?
-No tak, w sumie to masz rację. Tylko, my nawet nie mamy szamponu dla psów.
- Mamy twój, dużej różnicy nie ma.
- Ej
- Tez cię kocham.
Włożyłem małego do wody, parsknęliśmy śmiechem na widok jego przerażonych oczu. Pytających jak możemy go tak torturować.  Wspólnymi siłami, niezbyt mocno zaczęliśmy usuwać zaschnięty brud z jego sierści.  Zguba cały czas stałą na baczność ze zbolałym wzrokiem, Andy co jakiś czas do niego mówił. Starał się uspokoić, ale na niewiele się to zdawało. Wyciągnął go w końcu z wody, delikatnie owijając w mój ręcznik. Ponieważ, jak to określił jego, jest zbyt drogocenny. Kiedyś nie wytrzymam i mu coś zrobię, naprawdę. Zgwałcę na przykład, hmm kusząca propozycja nie powiem.
Popatrzyłem na chłopaka, który bawił się na podłodze łazienki z kudłaczem, który teraz nie przypominał zmokłego szczura. Usiadłem obok, uśmiechnąłem przyglądając jego poczynania.
- To, jak go nazwiemy?
-Yuma!
Zdziwiło mnie to imię, ale z tej drugiej strony podobało mi się. Brzmiało oryginalnie, a to naprawdę lubiłem. Po około kwadransie, postanowiliśmy wstać z podłogi, nakarmiliśmy małą robiąc posłanie, obok naszego łóżka. Teraz leżeliśmy obok siebie, ja wpatrywałem się beznamiętnym wzrokiem w szklany ekran telewizora. Leciał jakiś nudny, durny film. On kreślił coś ołówkiem w swoim rysowniku, przejechałem palcami po jego włosach. Uśmiechnął  się szeroko, mrucząc pod nosem. Popatrzyłem przez ramię chłopaka na jego dzieło. Batman, a cóż innego mógłby rysować Andy, lecz ten Batman był inny. Przypominał, mnie. Tylko dlaczego?
- Andy, czemu twój Batman. Wygląda jak ja?
 Odłożył rysownik, odwrócił się i popatrzył uważnie.
- Bo jesteś moim super bohaterem.
Zaniemówiłem, nie spodziewałem się iż chłopak naprawdę ma mnie za kogoś takiego. Za swojego bohatera, przecież ja nawet, nigdy nie zrobiłem nic dobrego. Nachyliłem się, aby pocałować go w czoło, pogłaskałem po policzku i wstałem z łóżka.
-Idę wziąć prysznic- W odpowiedzi tylko  mruknął cicho.

Andy
Zacząłem chodzić po pokoju, od ściany do ściany bijąc się z myślami. Rozsadzały moją głowę, a ja już nie wiedziałem co robić. Chciałem tego, pragnąłem poczuć jego bliskość bardziej niż zwykle. Jednocześnie bojąc się tego zbliżenia, rana po tamtym wydarzeniu wciąż jest śwież. Przecież jednak, Ash mnie nie skrzywdzi, przecież mnie kocha. Nie mam się czego obawiać.. Nie wiem, już nic nie wiem. Siadam przed legowiskiem szczeniaka, biorę do rąk i chwilę milczę.
-Co ja mam robić?
Yuma jedynie w odpowiedzi podgryza moje włosy, no tak…Przecież pies nie da mi sensownej odpowiedzi. Zamykam oczy, do moich uszu dociera szum wody. On tam jest, czeka. Wiem, że czeka zbyt dobrze go znam. Podnoszę się z ziemi, powolnymi ruchami ściągam ubrania. Zostając w samych bokserkach wchodzę do łazienki, przez zaparowaną szybę widzę zarys jego ciała. Uśmiecham się pod nosem, powolnym ruchem odsuwam drzwiczki. Chłopak patrzy na mnie, jego oczy są szeroko otwarte, wygląda na zdziwionego. Uśmiecham się lekko i popycham go na szybę, wplatam palce w jego mokre włosy i łącze nasze usta w namiętnym pocałunku. Czuje jak jego ręce jeżdżą po moich plecach, od czasu do czasu zahaczając o pośladki. Odrywam swoje usta od jego, patrzę w błyszczące oczy chłopaka i uśmiecham się delikatnie.
-Andy?

- O nic nie pytaj- szepnąłem do jego ucha, delikatnie przygryzając jego płatek. Zadrżał lekko, aby zaraz potem jednym zwinnym ruchem,  znaleźć się na dominującej pozycji. Zaczął składać soczyste pocałunki na mojej szyi. Jego ręce na oślep błądziły po moim ciele, odchyliłem głowę do tyłu mrucząc cicho.  Zszedł pocałunkami niżej, pokonał drogę przez tors kreśląc na nim różne wzory, swoim językiem. Zszedł na brzuch, aż w końcu dotarł do paska moich bokserek, popatrzył w moje oczy i uśmiechnął zadziornie. Zarumieniłem lekko, a on przejechał językiem w  miejscu wybrzuszenia. Jęknąłem głośno i wplotłem palce w jego włosy, zębami powoli ściągał ostatnią część mojej garderoby. Zostałem nagi, całkowicie nagi przed nim. On klęczał, wiedziałem, że jest typem dominatora. Nie miałem więc pojęcia, dlaczego dobrowolnie się przede mną skłonił, ale…Ah!
Jego usta, zaciśnięty na moim członku. Równomierne, pewne ruchy głowy, aż w końcu giętki szybki język doprowadzał mnie niemal do obłędu. Szarpałem za jego włosy, wijąc się w akcie rozkoszy. Był nieziemski był.. Moje gardło wydało głośniejszy jęk, a ja w tym momencie poczułem, że dochodzę. Ashley też musiał to wyczuć, ponieważ uniósł się ku górze. Przyparł mnie swoim ciałem do szyby, jego usta spoczęły na moich a dłonie mocno zacisnęły na pośladkach. Uniósł wargi do mojego ucha, przepełnionym podnieceniem głosem, wyszeptał.
- Jesteś mój, na zawsze mój. Nie myśl, że pozwolę ci dojść samotnie.
Zadrżałem, łapiąc mnie za udo, uniósł moją nogę ku górze. Oplotłem jego biodro i czekałem na rozwój sytuacji. Przejechał dłonią po moich plecach, a potem poczułem jak jeden z jego palców zagłębia się we mnie. Zamknąłem oczy, a on powoli nim poruszał jednocześnie wciąż całując moją szyję. Wraz z upływem czasu, dołączył drugi jęknąłem głośniej, zabolało i jednocześnie było przyjemne. Każde kolejny ruch doprowadzał do coraz większego obłędu, zacząłem się wić co  chwila błagając o więcej. Strąciłem panowanie nad sobą, nad swoim umysłem. Wbiłem pazury w jego szyję, drżącym głosem wyjęczałem.
- Zrób..mi.to
Westchnął głośno, tak jakby od początku czekał na moje pozwolenie. Chwycił mnie za pośladki i uniósł do góry. Oplotłem nogi wokół jego bioder, a ręce zarzuciłem na szyję chłopaka. Oparł swoje czoło o moje, uśmiechając się szeroko. Zamknąłem oczy, kiedy poczułem jak jego członek zaczyna na mnie napierać. Mimowolnie zadrżałem mocno, cicho przy tym jęcząc. Momentalnie się wycofał, pogłaskał mój policzek.
- Andy, jesteś pewny? Przecież możemy poczekać.
-Nie chce czekać, pragnę cię Ashley.
Uśmiechnął się na moje słowa i ponowił próbę. Zamknąłem oczy, zaciskając dłonie na jego szyi. Ashley wchodził we mnie stopniowo. Czułem delikatny ból, ale sama jego obecność wpływała kojąco. Wszedł cały, syknąłem wbijając pazury w jego skórę.
-Bardzo boli?
Pokiwałem przecząco głową, zamknąłem oczy i zacząłem ruszać biodrami. Zrozumiał. Jego ruchy były delikatne, jakby bał się mnie skrzywdzić. Pełne miłości, wręcz cudowne. Ręce długo błądziły po moim  ciele, subtelnie gładząc każdą jego część. Usta, ah jego usta nigdy nie smakowały lepiej. Nadszedł wreszcie czas, kiedy jego dłoń zacisnęła się na moim członku, a wraz z tą czynnością przyspieszył swoje ruchy. Odchyliłem głowę do tyłu, zaczynając głośniej jęczeć. Każde kolejne pchnięcie Purdy’ego doprowadzało mnie do szaleństwa. Wbiłem pazury w jego plecy, drapiąc do krwi krzyczałem jego imię. Słyszałem jak on zaczyna pojękiwać moje, to było cudowne. Lepsze niż mogłem sobie wyobrazić.  Kolejne pchnięcie, kolejny krzyk wydobywający się z moi ust. Czuje, że zaczyna szczytować, drapie jego plecy do krwi, a on jęczy cicho co jakiś czas stękając moje imię. Zaciskam go w sobie, on mimo to nie zwalnia a jedynie jakby wyczuł moje ciało, przyspiesza. Obłęd całkowity obłęd, czuje jak fala gorąca rozchodzi się po moim ciele. Moje uda zaczynają drżeć, a ciało wygina się w łuk. Dochodzę z krzykiem jego imienia na ustach. Czuje jak zwalnia, jego ruchy stają się mocniejsze a oddech płytki. Opiera swoje czoło o moje, a ja pełen wstydu mogę zobaczyć, że trochę go pobrudziłem . Uśmiecha się szeroko, kiedy nie mogąc wytrzymać zaczynam językiem oczyszczać jego twarz. Mrucząc przy tym cicho, czuje jak mięsnie chłopaka zaczynają się spinać, a jego dłonie zaciskając mocniej na moich pośladkach. Przeciągły jęk wydobywa się z jego ust, rozkoszne ciepło wypełnia moje ciało, sprawiając, że i ja odchylam głowę do tyły. Opada ona w końcu bezwładnie  na jego ramię, nasze nierównomierne bijące serca łączą się ze sobą, jego biodra niczym w delikatnym tańcu jeszcze poruszają się, wciąż czuje go w sobie. Zamykam oczy, a on przestaje. Trwamy tak jeszcze chwilę, napawając się bliskością swoich ciał. Głaszcze moje włosy, całuje z czułością najmniejszy element mojej twarzy. Uśmiecham się, patrzę jeszcze raz w jego oczy i składam mocny  pewny pocałunek na jego ustach.

-Dziękuję..Andy.
Wyjęczał jedynie, a ja nic nie powiedziałem kiwnąłem głową. Mocno w niego wtuliłem, wyszedł ze mnie powoli i pocałował w głowę. Powolnym korkiem wyszedł spod prysznica, zakręcił wodę. Jednocześnie wciąż trzymając mnie na rękach, zobaczyłem jak sięga po duży puchowy ręcznik i owija mnie nim szczelnie. Wtuliłem się w jego klatkę piersiową i pozwoliłem zanieść do sypialni, położył mnie na łóżku. Pogłaskał po twarzy i okryło kołdrą, sam położył obok. Natychmiastowo przybliżył  się ku niemu. Jego silne ramiona oplotły moją sylwetkę.
-Kocham cię.
- Ja ciebie też Andy.
Pogładził moje włosy, zamknąłem oczy i powoli zacząłem odpływać. Byłem bezpieczny, całkowicie bezpieczny w jego ramionach.

*Kilka dni później*
-Andy, jesteś gotowy?- Stanąłem przy drzwiach wejściowych, spoglądając na zegarek. Dziś mieliśmy pojechać na jego wymarzony koncert, naprawdę się cieszył. Dosłownie go nosiło, a ja patrząc na niego nie wiedziałem, czy śmiać się z nim. Czy może go uspokajać. Teraz czekam na tego guzdrałe, co chwila nerwowo spoglądając na zegarek. Zaraz przyprowadzę go siłą, no ile można? Jest, schodzi po schodach powoli, trzymając Yumę na rękach, uśmiecha się szeroko i podchodzi.

- Gotowy

- yuma też z nami jedzie?

Chłopak jedynie wywraca oczami.
- Jake, mamy ją zawieść do Jake’a
- Oh no tak. W taki razie, pakuj dupe do auta. No chyba, że chcesz się spóźnić?
Kiwa przecząco głową i w tempie światło zajmuje miejsce pasażera, śmieje się głośno i sam powolnym krokiem zmierzam do auta. Zajmuje miejsce za kierownicą i z uśmiechem odpalam silnik. Zerkam na chłopaka, który ze wszystkich sił stara się powstrzymać psa, od dewastowania jego fryzury. Na ten widok wybucham jeszcze większym śmiechem, przejeżdżam palcami po jego włosach.
- Ej, co wyście się na mnie uparli?
- Masz fajne kudły i  tyle.
- Wiem, ale ni musicie ich dewastować.
- Musimy
Zmierzył mnie jedynie wzrokiem, wzruszyłem ramionami z cwaniackim uśmiechem. Zatrzymałem auto pod niewielkim domem, patrzyłem jak Andy wysiada i szybkim krokiem podąża w stronę wyjścia. Widziałem jego zniecierpliwcie, kiedy czekał na Jake’a i wyraźną ulgę gdy ten wreszcie otworzył i zabrał Yumę z jego rąk. Oboje wiedzieliśmy, że nikt nie zaopiekuje  się naszym psem lepiej. Przecież Pitts to jakiś znawca, jak dalej mu tak tresura pójdzie. To nauczy swoją suczkę grać na gitarze. … Zajął miejsce obok mnie, zapiął pas i włączył radio. Poleciał stary dobry rockowy kawałek, uśmiechnęliśmy się i razem z Axlem wyliśmy Paradise city. Przed nami długa droga, ale wiem, że szybko zleci przecież koło mnie siedzi człowiek z którym nie można się nudzić. Zmieniono repertuar, wraz z tą czynnością i my zamilkliśmy, Andy odwrócił głowę do szyby i lekko przymrużonymi oczami oglądał krajobraz. Myślał nad czymś, nie zamierzałem mu więc przeszkadzać. Docisnąłem jedynie pedał gazu i gnając jak szaleniec pokonywałem kolejne kilometry. Czas mijał, coraz bliżej celu. Coraz większe podekscytowanie małego, jego śmiech rozgadane usta i ten entuzjazm. Aż chce się śmiać patrząc teraz na niego, wyciągam dłoń. Głaskam jego policzek, ten uśmiecha się szeroko szepta ciche wyznanie miłości.  Nachylam się powoli, jedną ręką wciąż prowadząc. Przecież co się może stać?
- Ashley!
Odskakuje gwałtownie, patrzę przez przednią szybę a moja noga gwałtownie naciska hamulec. Zamykam oczy, czekam na uderzenie ale nic takiego nie następuje. Patrzę na Andy’ego, chłopak dyszy ciężko i chyba sam nie może uwierzyć, że zdążyliśmy. Nie wiem jak, nie wiem kiedy to się stało, ale zboczyłem z drogi. Staliśmy teraz na krawędzi wielkiej przepaści i wiedziałem, że jedynie sekundy dzieliły nas od  śmierci.
- Andy, wszystko porządku?
- Tak. Jedzmy już.
wycofałem auto, ustawiając je na dobrej drodze ruszyłem przed siebie. Minęło kilka godzin, staliśmy przed klubem czekając na otwarcie bram. Patrzyłem na jego ożywienie, które udzielało się nie tylko mi, ale też grupce fanów. Otaczających nas teraz małym kołem, byli zdziwieni naszym widokiem, ale też szczęśliwi. Rozmawialiśmy o wszystkim, śmiejąc się z byle powodu. Ci ludzie byli naprawdę niesamowicie, popatrzyłem na mojego chłopaka. Uśmiech z jego ust zszedł momentalnie, wbijał w coś wzrok. Spojrzałem i ja w tamtą stronę. Nadgarstek jeden z dziewczyn, ślicznej zresztą pokrywała seria blizn. Widziałem, że stara się zrozumieć dlaczego to robi. Jednak nie potrafił, ale jedyne i najlepsze co mógł wtedy zrobić i zrobił. Przytulił ją mocno, szeptają coś do ucha, kilka słów przez które ta się rozpłakała. Trzymał ją długo w swoich ramionach, czekał aż ta się uspokoi. Ten człowiek był aniołem, prawdziwym aniołem. Młody chłopak trąknął mnie ramie, popatrzyłem.. Otwierali…zaczęliśmy przemieszczać się w stronę wejścia. O będzie coś niezwykłego…

Andy
Duszność, całkowity brak oddechu. Zapach potu i adrenalina. Dźwięki raniące uszy, odpadające nogi i ten zachwyt. Szczęście, które mnie roznosiło było tak wielkie, że sam nie potrafię go opisać. Ciesząc się jak małe dziecko skakałem w rytm muzyki, moje ciało odbijało się rytmicznie od  podłogi, która teraz dudniła od muzyki. Popatrzyłem na mojego ukochanego, wtedy zauważyłem jak bardzo się oddaliliśmy. No trudno, ktoś coś krzyknął, koś popchnął poczułem jak upadam, dotknąłem podłogi. Aby zaraz zostać podniesionym przez kilka par rąk, ponownie zacząłem kiwać się w rytm muzyki. Ucichło, wszystko ucichło, słyszałem swój przyśpieszony oddech i bijące serca  ludzi wokół mnie. Paul Stanley  podszedł do mikrofonu, popatrzył na nas z uśmiechem.  Miałem wrażenie, że moje serce zrobi salto do tyłu zatrzymując się jednocześnie. Tak długo czekałem na ten moment, traciłem nadzieję, że  kiedykolwiek zobaczę ich na żywo. Teraz stoję pod tą jebaną sceną, krzycząc razem z tłumem. Jest niesamowicie, po prostu niesamowicie. Zapowiedz Forever, pierwsza piosenka jaką usłyszałem. Pierwsza w której się zakochałem, zamykam oczy. Rozbrzmiewają pierwsze dźwięki. Czuję, jak ktoś oplata mnie w pasie, nie musze widzieć aby wiedzieć. Ashley, a jednak mnie znalazł, zawsze znajdował. Splotłem nasze palce, a on rytmicznie poruszał nami w rytm muzyki ( od autorki, ale wy wiecie, że u mnie Andrzej zawsze jest równy, albo niższy, albo NIEWIELE wyższy do Asha. Tak dla zachowania równowagi Xd)

- „Cos I lived my life believin' all love is blind
But everything about you is tellin' me this time’- Zanucił wprost z Paulem do mojego ucha, uśmiechnąłem się szerzej. Piosenka powoli dobiegła końca. Mijały kolejne minuty, spędzone na energicznym skakaniu. Wydzierania się z tłumem,  do boleści gardła. Minuty pełne szczęścia i adrenaliny. Skakałem właśnie w rytm I was made for loving you, kiedy poczułem jak czyjaś wątła sylwetka spada na mnie. Złapałem ją w ostatnim momencie, dziewczyna była nieprzytomna. Co robić? Spojrzałem na zespół, który powoli kończył ostatnią tego wieczoru piosenkę. Chciałem tam zostać do końca, być blisko kiedy będą się z nami żegnać. Jednak…Spojrzałem na jej twarz, była bardzo piękna i bardzo młoda. Zbyt młoda, żeby umierać. Ostatnie bliskie spojrzenie na zespół, ostatni raz mocno bijące serce. Odwróciłem się plecami do tłumu. Wciąż trzymając ją na rękach, zacząłem iść w stronę wyjścia.  Przeciskałem się przez szalejący Tłum, kiedy nagle  usłyszałem głos basisty.
-Pomóżcie temu chłopakowi.
Nie  wiedziałem o kogo chodzi, ale nagle jakaś para rąk z uśmiechem odebrała ode mnie dziewczynę. Patrzyłem z troską, jak zabierana przez kolejnych w końcu ląduje u sanitariuszy. Dopiero wtedy odetchnąłem z ulgą, odwracając się de sceny. Nie pchałem się, to już nie miało sensu  Silne ucisk w pasie, uczucie unoszenia, spojrzałem w dół, Ash trzymał mnie na barana. Zaśmiałem się głośno, kręcąc przecząco z głową. KISS zakończył piosenkę, Paul stanął przed mikrofonem. Wygłosił niesamowitą pożegnalną mowę. Dziękował nam, za to jak licznie przybyliśmy na ich koncert. Potem jeszcze krótka rozmowa i ostateczne pożegnanie. Zeskoczyłem z pleców mojego chłopaka,  ten jedynie poczochrał mnie po i tak już zmierzwionych włosach. Zaczęliśmy iść w stronę wyjścia, kiedy poczułem jak ktoś ściska mnie za rękę.  Paul Stanley i Gene Simmons, stali przede mną z uśmiechem. Zdębiałem, nie wiedziałem co powiedzieć, jak się zachować. Oni jedynie uśmiechnęli  się szerzej.
- Andy Biersack, a mówiłem ci Gene, że skądś kojarzę naszego dzisiejszego bohatera.
- No proszę, kogo my tu mamy Six we własnej osobie- Zaśmiał się Gene klepiąc mnie po ramieniu.
- Znacie mnie?- Wydukałem, wciąż patrząc na nich jakby byli Ufo.

- Ależ oczywiście, śledzimy was od początku kariery.
- No, a tak właściwie. To od momentu, kiedy powiedziałeś, że masz nas za autorytet- wtrącił Gene.
- Ja.. Dziękuję- moje serce wyskakuje z piersi, ledwie powstrzymuje się od płaczu.
- Może zapowiecie nas następny koncert? Paul, gdzie gramy?
- Jak zawsze zapomniałeś? Tak w sumie, to ja tez nie pamiętam. Masz mój nr, zadzwoń.
Wziąłem od niego karteczkę,  starając się opanować drżenie reki.
- Wstępna decyzja?- Zaśmiał się Gene.
- Tak!
- W taki razie, do zobaczenia.
Śledziłem ich, aż do momentu kiedy całkowicie znikli z pola widzenia, Odwróciłem się w jego stronę i ze łzami w oczach rzuciłem na szyję. Poklepał mnie po plecach śmiejąc się głośno, szczęśliwy wróciłem do auta.

Ashley
Już prawie u celu, moje oczy są zmęczone mózg domaga się snu. Jednak musze bezpiecznie dotrzeć z nim do domu. Boże daj mi siłę to jeszcze tylko, dwa skrzyżowania. Coraz cięższa głowa, niewyraźny obraz. Mieniące się kolory, wszystko jest taki niewyraźne. Zasypiam, nie mogę. Muszę wstać, dalej Ashley dasz radę. Zaraz będziesz u celu, musisz go chronić. Patrzę na niego, śpi skulony. Szczery szeroki uśmiech nie schodzi mu z twarzy. Rozczochrane włosy spadają na czoło, wygląda tak nieziemsko. Zbieram ostatnie siły jakie w sobie mam, otwieram oczy i skupiony na drodze pokonuje ostatnie kilometry. Wyłączam w końcu silnik, udało się. Powolnym, ociężałym krokiem wychodzę z auta. Otwieram drzwi od jego strony, przez chwilę przyglądam się jego śpiącemu obliczu. Wzdycham, unosząc go na rekach. Wydaje się mi być cięższy niż zwykle. Wchodzę do domu, ciemno nic nie widzę. Moje nogi zaczynają się plątać. Huk, upadam na podłogę, a on ląduje przede mną. Podnosi się zdezorientowany, blask księżyca oświetla a jego twarz. Jest taki niewyraźny, jakby był duchem. Dotyk, ciepły dotyk na mojej twarz i jego szept. Zamykam oczy, powoli zasypiam…. Boli, chociaż bardziej piecze, podrywam się do góry.
- Ash..Ashy żyjesz- słyszę ulgę w jego głosie, no tak musiałem go nastraszyć.
- Przepraszam Andy, jestem troszkę zmęczony. Całą drogę nie zmrużyłem oka.
- Nie spałes, na pierwszym postoju ?
- Nie robiłem postojów

- Ty idioto! Wiesz jakie to niebezpieczne?! Jakbyś usnął za kółkiem?!
- Andy..
- Żaden Andy, jesteś skończonym idiotą! Czy ty w ogóle pomyślałeś?
- Chciałem, jak najszybciej przywieść cię do domu.
- Po co?
- Żebyś nie musiał spać w tym pieprzonym aucie.
Przysuwa się do mnie, jego ramiona oplatają moją szyję. Głowa ląduje na ramieniu, zamykam oczy i mocno przyciskam go do siebie.
- Ash, moja wygoda nie jest ważna. Mogło się coś stać, ja nie umiem sobie wyobrazić życia bez ciebie. Błagam, już nigdy więcej tak nie rób.
-Obiecuję.
-Idziemy do sypialni?
- Daj mi się pozbierać
Ledwie wypowiadam te słowa, czuje jak unosi mnie do góry. Patrzę na niego pół przytomnym wzrokiem, unoszę brew.

- Zamiana ról?- Śmieje się, kładąc głowę na klatce piersiowej chłopaka.
- Raz się mogę poświęcić i zanieść twój, gruby tyłek do sypialni.
- Nie jestem gruby! To czyste mięsnie!
- Jasne. Owleczone tłuszczem.
- Pierdol się szkielecie
- Bardzo chętnie, ale tylko z tobą.
Mruczę w odpowiedzi, zamykam oczy  a ostatnią rzeczą jaką czuję. Jest gwałtowne uderzenie ciała o materac i jego usta na moich.