rozdział 12

Ashley

Godzina, niewiadoma lecz słońce jest wysoko, dnia któregoś maja dwa tysiące dwunastego roku. Wstaję z kanapy słysząc dźwięk  dzwonka, powolnym krokiem wlokę się do drzwi. otwieram duży dębowy przedmiot. Patrzę na twarz młodego chłopaka, jasne loki opadają na twarz spod niebieskiej czapeczki z daszkiem. Dziecinny, niewinny uśmiech pojawił się na twarzy. Przywitał się wesoło, podając mi zaadresowaną kopertę. Podziękowałem mu, odwracając się na pięcie, kiedy poczułem jak nieśmiało łapie mnie za nadgarstek. Zwróciłem się w jego stronę i szczerze uśmiechnąłem, kiedy zobaczyłem koszulkę z logiem naszego zespołu. Podsunął mi zeszyt uśmiechając niewinnie. Lecz nic nie powiedział, wyciągnąłem jedynie długopis i zostawiłem na białym kwitku, czarny podpis. Serce zadrżało, kiedy w jego oczach zabłysnęły iskry. Schował karteczkę do kieszeni kiwnął dziękując głową  i odszedł w swoją stronę. Otworzyłem kopertę, uśmiechając się szeroko na widok dwóch biletów. Duży nadruk KISS  widniał na prostokątnych kwitkach, raźnym krokiem ruszyłem w stronę kuchni. Cieszyłem się na samą myśl o tym, jak bardzo on się ucieszy. Spełniałem jego marzenie, doskonale wiedziałem jak bardzo chciał zobaczyć ten zespół na żywo. Doskonale wiedziałem też, że pomimo starań nigdy mu się to nie udało, ale teraz ma mnie. Oficjalnie ogłaszam, że jestem jego złotą rybką z nieskończonym  limitem życzeń. Przekraczam próg, korytarza i przyspieszam kroku. Pomysł ten okazuje się zgubny, ponieważ świeżo wypastowana podłoga okazuje się być wyjątkowo ślizga, a wszystko dlatego, że Andy od kliku dni nie może usiedzieć na dupie. Lata ze ścierką i miotłą, jak jakaś perfekcyjna pani domu. Chociaż, szczerze muszę przyznać, że ten widok potrafi być naprawdę zabawny. Porządek panujący w mieszkaniu zaczyna mnie przerażać, porządek który nigdy nie panował kiedy mieszkałem sam. Teraz, od kilku dni jest wszechobecny. trochę tęsknię za tym brudem, ale to nic ważne jest, że mam jego.  Biorę rozpęd, co tylko potwierdziło moją głupotę, bo nawet jeśli bardzo chciałem się zatrzymać to nie mogłem. Ostatnią rzeczą, którą zobaczyłem była jego przerażona mina i potem huk. Ból, tej części pleców, o mniej szlachetnej nazwie. Podnoszę na niego wzrok, zdezorientowany wyraz twarzy chłopaka zmusza mnie do śmiechu. Ściągam niebieską zasłonę z jego głowy, aby następnie odepchnąć na bok krzesło z którego wieszał zasłony. Muskam jego wargi swoimi, a on uśmiecha się szeroko. rozmasowuje swoje obolałe ramię, przysuwając do mnie bliżej. Patrzę w te wielkie niebieskie ślepia, odgarnia moje włosy za ucho. Pochyla do ucha i szepta.
-Kotek, boli mnie dupa. Nie myśl, że to tak zostawię.
Przełykam ślinę, czy mam to rozumieć tak jak się domyślam? Uśmiecham się szarmancko i składam pocałunek w zagłębieniu szyi chłopaka. Zamruczał delikatnie odchylając głowę do tyłu. Wiedziałem czego chce, czułem ,że niedługo jego ciało będzie należeć tylko do mnie. Usiadł na moich kolanach, jego głowa spoczywała biernie na prawym ramieniu.
-Andy, ja muszę ci coś powiedzieć.
- Hmm?
-Bo widzisz, ja...
Podnosi na mnie wzrok, unosząc delikatnie do góry brew.
-wykrztusisz to z siebie
Nic więcej nie mówię, wyciągam w jego stronę dwa bilety, Andy na początku patrzy na nie zdziwiony. Jakby nie dowierzał w to co widzi, potem jest chwila jąkania się, aż w końcu rzuca się na moją szyję. Mam wrażenie, że zaraz mnie udusi. Cieszy się jak małe dziecko, a mi udziela się to niesamowicie mocno. Lecz on nagle milknie, patrzy na mnie poważnie i wstaje z miejsca. Kierując swoje kroki w stronę sypialni, podążam za nim. Siedzi na podłodze, grzebiąc w szafce co chwila wyrzuca jakieś papiery. widzę skupienie wymalowane na jego twarzy, od czasu do czasu przerywane grymasem niezadowolenia. Siadam obok, biorę do rąk jabłko i bez słowa przyglądam się poczynaniom chłopaka. Andy podniósł się z miejsca, otworzył kilka szufladek, ale najwidoczniej nie znalazł tego, co szukał. Ponownie wraca do mnie, siada i patrzy w moje oczy, aby zaraz potem wyciągnąć spod dywanu białą kopertę. Podaje mi ją, ujmuje w ręce kwitek. Kiedy wiedze od kogo jest, ręce zaczynają mi samoczynnie drżeć. Przełykam ślinę i rozdzieram papier, zaczyna czytać z każdym słowem moje oczy rozszerzają się coraz bardziej, serce bije mocniej, a w płucach zaczyna brakować życiodajnego tlenu. Kiedy docieram do ostatniego słowa, moje policzki są już mokre od łez. Odkładam kartkę i patrzę na niego w milczeniu, rozkładam ramiona a on bez słowa w nie wpada. Przyciskam go do siebie, śmiejąc się i płacząc na zmianę. List z sądu potwierdzający moją niewinności, co do zabicia Roberta. Ten list, on odgania wszystkie czarne wizje przyszłości. Do tej pory bałem się tego, że pewnego dnia wyprowadzą mnie skutego a potem... Potem juz tylko jego twarz zza szklanej szyby, bez dotyku i pocałunków. Czuły głos, lecz tak zmieniony przez białą słuchawkę telefonu. Nie przeżyłbym tego, po prostu to wiem. Czuję jak głaska moje włosy, czułe słowa które padają z jego ust.  Ten głos sprawia, że przestaje płakać. Siedzimy w milczeniu, napawam się bliskością jego ciała, uśmiech kiedy jego dłonie jeżdżą po moich plecach. Czas mija, ale dla mnie stanął w miejscu. Jest dobrze, tak jak być powinno. Jeszcze chwilę milczy, odrywa się w końcu ode mnie, całuje i wstaje. Patrzę, kiedy bez słowa ubiera kurtkę i wychodzi, potem słyszę juz tylko dźwięk zamykanych drzwi wejściowych. Wdrapałem się na łóżko, położyłem na kolanach laptopa. Włączyłem  pingwiny z Madagascaru.. Chyba na pewno usnąłem.

Andy
Kopnąłem puszkę po  piwie, szedłem zaludnionym parkiem z głową spuszczoną w dół. Myślałem, chociaż tak naprawdę to wszystko wydawało mi się nie dorzeczne. Co jeśli to tylko iluzja? Piękny sen, co jeśli jutro rano obudzę się w szpitalu po kolejnym pobiciu przez chłopaków w szkole? Co wtedy będzie?  Jeśli on mnie nie kocha,  a to wszystko jest jedynie brudnym kłamstwem? Co jeśli...Nie, stop już dość. To wszystko dzieje się naprawdę, ja naprawdę mam go każdego dnia przy sobie. Nie opuści mnie, nie możliwe żeby mnie opuścił. Już dość tych myśli, dość obaw. Koniec, przecież mam swoje własne szczęście. Już nie chce więcej się zamartwiać. Siadam na ławce, zamykam oczy oddając się kojącej melodii, która wypływa z mojego telefonu. Wzdycham cicho, obawy odchodzą w zapomnienie. Juz jest tylko spokój, nie boje się. Może ta pewność jest zgubna, może zapędzi mnie nawet do piekła. Nie obchodzi mnie to. Już zawsze kochać go chce i być kochanym przez niego. Mam tylko jedno  życie, chce je przeżyć tak żeby inni mi zazdrościli.  Wierze mu, nawet jeśli ta wiara jest zgubna. Dziecinny jestem, naiwny i głupi. Lecz nie potrafię inny być, muszą się wreszcie zrozumieć. Nie wyrzeknę się niczego co we mnie. Bo tylko jedno życie mam.  wiatr owiał moją twarz, otwieram oczy kiedy czuje coś ciepłego na mojej dłoni. Patrzę w dół na kudłatego pieska, który wpatrując się we mnie swoimi, wielkimi ślepiami. Podnoszę na kolana jego wychudzone ciało, przejeżdżam dłońmi po zlepionej brudem sierścią. Wzdycham ciężko widząc rany na jego ciele, skąd się tu wziął? Patrzę na znaczek, który przywieszony jest do jego szyi, ale nie ma tam nazwiska właściciela. Jest jedynie nazwa miasta. Co jednak, tak mały pies robi tak daleko, od domu w którym powinien być bezpieczny? Jak udało mu się samemu, tak daleko zajść? Samemu, naprawdę? To jasne, że ktoś mu w tym „pomógł”. Nie rozumiem, jak ludzie mogą być tak bezduszni, tak okropni. Biedny maluch, pogładziłem jego białą głowę, mocniej wtulając w siebie to kudłate coś.
-Zaopiekuje się tobą. Chodźmy do domu.
Podniosłem się z miejsca, wciąż trzymając zgubę na rękach zacząłem iść w stronę domu.  Nie wiem, czy Ashley go zaakceptuje… Nie no, zaakceptuje na pewno. Nie będzie miał wyboru, już ja znam na niego sposoby.

Ashley
Znów to natarczywe, denerwujące pukanie. Powtarzające się od kilkunastu minut, powoli doprowadzało mnie do szału. Nie miałem ochoty przyjmować gości, Andy klucze zabrał więc to nie mógł być on. Jeszcze raz, ostateczna rezygnacja zmieszana ze zdenerwowaniem. Stawiam stopy na białym, puchowym dywanie wciągam jakieś buty leżące obok. Kowbojki, do tego Andsa nie moje. Zresztą, jeden ciul w końcu wspólnota małżeńska. Powolnym, ociężałym niczym z kołkiem w dupie krokiem, dotarłem do drzwi. Przekręciłem złoty zamek i nacisnąłem klamkę. Serce podskoczyło mi do gardła, najwyraźniej w nim utykając. Ponieważ nie mogłem złapać oddechu, szczęka opadła do podłogi a zgryźliwy komentarz. No cóż, uleciał gdzieś bez głośnie.

-Hej Ashley- Mój...Gość rzucił się mi na szyję. Soczyście i długo całując w policzek. Popatrzyłem na nią, opalona na solarium skóra. Długie, falujące o odcieniu platynowego blondu. Niebieskie oczy, mocno podkreślone zielonym cieniem. Malinowy błyszczyk, spoczywający na pełnych wargach dziewczyny. Skąpa, kończąca się przed kolanem sukienka. Kiedyś już dawno zaciągnąłbym ją do łóżka. No właśnie kiedyś, ale to kiedyś było o jedno wielkie uczucie. O jedną wspaniałą osobę w moim życiu. To całe kiedyś, było czasem mojego starego bytu. Teraz,  już nigdy nie będzie tak jak wtedy. Wszystko się przecież zmieniło. Popatrzyłem jej w oczy. Kiedyś będące dla mnie całym światem. Pamiętam, jak patrzyła na mnie łaknąc mojego ciała. Ten żar, płonący w jej tęczówkach. Piekący, pełen zboczenia dotyk i przesycony namiętnością głos. Szeptający moje imię. Każdą upojną noc  w której nasze złączone, miłosnym uniesieniem ciała tańczyły w rytm tej samej muzyki. Zapach jej ciała, kiedy zasypiała w moich ramionach. Lecz, czy to była miłość?  To uczucie, które było między nami. Ten magnetyzm, przyciągający nas do siebie. To wszystko co było między mną a nią. Nie...To nie była miłość, czysta namiętność i pożądanie tak. Jednak bez uczucia, teraz kiedy patrzę na to z perspektywy czasu. Widzę, jak wielki błąd popełniłem. Jednak czasu nie cofnę. Nie zetrę, łez i nie uciszę krzyku złości i żalu. Przeszłość, rzucam za siebie.

-Kina, co ty tu robisz?- Odezwałem się twardo. Jednocześnie od niej odsuwając. Ona popatrzyła na mnie, uśmiechając się słodko. Zbyt słodko, skrzywiłem się.

-Wróciłam  do ciebie!

-Jak to, do mnie?

-Do ciebie misiaczku. Cieszysz się?- Pisnęła wieszając się na mojej szyi. Zdębiałem, jak to ona chce do mnie wrócić? Przecież, przecież...Jej gorące usta miażdżące moje wargi. Mój oddech, który utknął w płucach. Nie jestem w stanie się  ruszyć, przez głowę przelatuje mi milion myśli na sekundę. Zamykam oczy, jej usta są tak nie ziemsko...Nie! Stop! Odpycham ją od siebie, patrzę w oczy ciężko dysząc

-Co ty wyprawiasz?!

-Misiaczku, nie stęskniłeś się?

-Kina, nie jestem twoim misiaczkiem. Nigdy nie byłem- powiedziałem, twardo patrząc w jej oczy. Nie kochałem jej, od początku była moją pomyłką. Pomyłką, która rozwaliła moje serce na drobne kawałki. Pozostawiając pustkę i nienawiść. Wtedy byłem pewien, że nie jestem już w stanie pokochać. Myliłem się,  ale wtedy nie myślałem iż ja i Andy... No, że my kiedyś będziemy razem. Chociaż po rozstaniu, to w jego ramionach znalazłem ukojenie. To jego głos, jego dotyk wypełnił dziurę. Pozostawioną przez, nie prawdziwą miłość.

-Ale jak to?- Pisnęła, przybliżając się. Zrobiłem krok w tył.

-Tak to. Nie kocham cię, nigdy nie kochałem. Tak jak ty, nigdy nie kochałaś mnie. Potrzebowałem czasu, żeby to zrozumieć. Teraz widzę, chodziło ci jedynie o kasę. Chodziło o sławę. Lubiłaś to nie? Ten błysk fleszy, te zdjęcia w gazetach i zainteresowanie. Przecież byłaś dziewczyną, basisty BVB. Byłaś moją pomyłką, a mimo to złamałaś mi serce niszcząc od środka. Mimo to, pozostawiłaś pustkę, którą trudno było mi zapełnić

-Jak to, nie kochasz?! Jestem twoim przeznaczeniem!

Pisnęła, starając się przytulić. Złapałem ją za ramiona, patrząc stanowczo w oczy zacząłem mówić. Składałem słowa, jakbym mówił do małego dziecka.

-Kina zrozum, nie kocham cię. Zniknij z mojego życia, nie  chce żebyś już w nim mieszała.

Słodki uśmiech momentalnie zszedł z jej twarzy, niebieskie oczy ciskały w moją stronę pioruny. Zamachnęła się porządnie, swoim długim tipsem robiąc czerwony ślad na moim  prawym policzku. Syknąłem z bólu,  ona patrzyła na mnie z nienawiścią. Tak wielką, jaka nigdy nie była w jej oczach. Zacisnęła pięści, jej usta ułożyły się w cienką linię.

-Tak chcesz się bawić? Dobrze. Zniszczę cię Ashley- wysyczała, aby następnie odwrócić się na pięcie i odejść. Zostawiając mnie sam, na sam z natłokiem myśli, które bezlitośnie atakowały moje szare komórki. Stałem bez ruchu, patrząc na jej znikającą w oddali sylwetkę. Kiedy podszedł do mnie Andy, popatrzyłem na niego z uśmiechem. Ten odwzajemnił go, delikatnie całując moje usta.

-Co tu robiła Kina?

- Chciała do mnie wrócić, a jak jej powiedziałem, żeby spierdalała. Powiedziała, że mnie zniszczy. Tyle miłości.

Uniósł do góry brew, aby następnie przejechać  palcem. Tam gdzie jej tipsy zostawiły czerwony, piekący ślad. Zamknąłem oczy, kiedy aksamitne usta leczyły swoim dotykiem, niewielkie zadrapanie.  

-Ashy, a co jeśli ona nie żartuje.

-Nie żartuje. Oboje wiemy, że Kina jest nie obliczalna.

Kiwnął głową, uśmiechając lekko. Coś pisnęło, spojrzałem na ręce chłopaka. Na kudłatą kulkę, która wpatrując się we mnie brązowymi ślepiami, pełne zdziwienia spojrzenie  i podkulany ogon. Wyglądał jakby się bał, ponownie spojrzałem na mojego mężczyznę. Andy pogładził jego brudną sierść.
- Znalazłem go w parku i…Ashleeeeeeeey- Tu zrobił, jedną z tych swoich najsłodszy minek, jak były możliwe. O nie, nie dam mu się, nie ma mowy.
- Andy, nie.. Przecież, nasze ciągłe wyjazdy. Jak ty sobie to wyobrażasz?
- Jake, też ma psa i jakoś sobie radzi.
- Ale Jake, ma dziewczynę. Dobrze wiesz, że zostaje z psem w razie potrzeby.- Czyżbym zapomniał wam powiedzieć, tak wiele naprawdę wiele się zmieniło od dnia. Od tego cholernego czasu, kiedy on przeżył piekło w tym magazynie.
- Ashleey, kochanie-zamruczał przybliżając się do mnie. Włożył rękę pod koszulkę, a jego usta przygryzły skórę na mojej szyi. Jęknąłem cicho, zjechał dłonią na moje krocze. Docisnął mocniej uśmiechając się złośliwie, na widok mojej całkowicie oddanej reakcji.
-Andy…
-Taak?
Dociska mocniej dłonią, nosz cholera. Niech go diabli.
- Za..Zabije cię kiedyś.
-Zgadzasz się?
-Tak, tylko mnie już nie męcz.
Uśmiechnął się szeroko,  wyciągając w moją stronę pieska. Pokiwałem przecząco głową i wziąłem go na ręce. Moje serce zadrżało, kiedy ciepłu język spoczął na moim policzku. Chyba polubię tego psiaka. Poczułem jak krople deszczu delikatnie uderzają o moje dłonie, otworzyłem drzwi  przepuszczając go. Chłopak powolnym krokiem udał się w stronę łazienki, zatkał korek i napuścił trochę wody do wanny. Uniosłem na niego brew, ten jedynie wywrócił oczami.
-Nie sądzisz, że trzeba tą kudłatą przybłędę wymyć?
-No tak, w sumie to masz rację. Tylko, my nawet nie mamy szamponu dla psów.
- Mamy twój, dużej różnicy nie ma.
- Ej
- Tez cię kocham.
Włożyłem małego do wody, parsknęliśmy śmiechem na widok jego przerażonych oczu. Pytających jak możemy go tak torturować.  Wspólnymi siłami, niezbyt mocno zaczęliśmy usuwać zaschnięty brud z jego sierści.  Zguba cały czas stałą na baczność ze zbolałym wzrokiem, Andy co jakiś czas do niego mówił. Starał się uspokoić, ale na niewiele się to zdawało. Wyciągnął go w końcu z wody, delikatnie owijając w mój ręcznik. Ponieważ, jak to określił jego, jest zbyt drogocenny. Kiedyś nie wytrzymam i mu coś zrobię, naprawdę. Zgwałcę na przykład, hmm kusząca propozycja nie powiem.
Popatrzyłem na chłopaka, który bawił się na podłodze łazienki z kudłaczem, który teraz nie przypominał zmokłego szczura. Usiadłem obok, uśmiechnąłem przyglądając jego poczynania.
- To, jak go nazwiemy?
-Yuma!
Zdziwiło mnie to imię, ale z tej drugiej strony podobało mi się. Brzmiało oryginalnie, a to naprawdę lubiłem. Po około kwadransie, postanowiliśmy wstać z podłogi, nakarmiliśmy małą robiąc posłanie, obok naszego łóżka. Teraz leżeliśmy obok siebie, ja wpatrywałem się beznamiętnym wzrokiem w szklany ekran telewizora. Leciał jakiś nudny, durny film. On kreślił coś ołówkiem w swoim rysowniku, przejechałem palcami po jego włosach. Uśmiechnął  się szeroko, mrucząc pod nosem. Popatrzyłem przez ramię chłopaka na jego dzieło. Batman, a cóż innego mógłby rysować Andy, lecz ten Batman był inny. Przypominał, mnie. Tylko dlaczego?
- Andy, czemu twój Batman. Wygląda jak ja?
 Odłożył rysownik, odwrócił się i popatrzył uważnie.
- Bo jesteś moim super bohaterem.
Zaniemówiłem, nie spodziewałem się iż chłopak naprawdę ma mnie za kogoś takiego. Za swojego bohatera, przecież ja nawet, nigdy nie zrobiłem nic dobrego. Nachyliłem się, aby pocałować go w czoło, pogłaskałem po policzku i wstałem z łóżka.
-Idę wziąć prysznic- W odpowiedzi tylko  mruknął cicho.

Andy
Zacząłem chodzić po pokoju, od ściany do ściany bijąc się z myślami. Rozsadzały moją głowę, a ja już nie wiedziałem co robić. Chciałem tego, pragnąłem poczuć jego bliskość bardziej niż zwykle. Jednocześnie bojąc się tego zbliżenia, rana po tamtym wydarzeniu wciąż jest śwież. Przecież jednak, Ash mnie nie skrzywdzi, przecież mnie kocha. Nie mam się czego obawiać.. Nie wiem, już nic nie wiem. Siadam przed legowiskiem szczeniaka, biorę do rąk i chwilę milczę.
-Co ja mam robić?
Yuma jedynie w odpowiedzi podgryza moje włosy, no tak…Przecież pies nie da mi sensownej odpowiedzi. Zamykam oczy, do moich uszu dociera szum wody. On tam jest, czeka. Wiem, że czeka zbyt dobrze go znam. Podnoszę się z ziemi, powolnymi ruchami ściągam ubrania. Zostając w samych bokserkach wchodzę do łazienki, przez zaparowaną szybę widzę zarys jego ciała. Uśmiecham się pod nosem, powolnym ruchem odsuwam drzwiczki. Chłopak patrzy na mnie, jego oczy są szeroko otwarte, wygląda na zdziwionego. Uśmiecham się lekko i popycham go na szybę, wplatam palce w jego mokre włosy i łącze nasze usta w namiętnym pocałunku. Czuje jak jego ręce jeżdżą po moich plecach, od czasu do czasu zahaczając o pośladki. Odrywam swoje usta od jego, patrzę w błyszczące oczy chłopaka i uśmiecham się delikatnie.
-Andy?

- O nic nie pytaj- szepnąłem do jego ucha, delikatnie przygryzając jego płatek. Zadrżał lekko, aby zaraz potem jednym zwinnym ruchem,  znaleźć się na dominującej pozycji. Zaczął składać soczyste pocałunki na mojej szyi. Jego ręce na oślep błądziły po moim ciele, odchyliłem głowę do tyłu mrucząc cicho.  Zszedł pocałunkami niżej, pokonał drogę przez tors kreśląc na nim różne wzory, swoim językiem. Zszedł na brzuch, aż w końcu dotarł do paska moich bokserek, popatrzył w moje oczy i uśmiechnął zadziornie. Zarumieniłem lekko, a on przejechał językiem w  miejscu wybrzuszenia. Jęknąłem głośno i wplotłem palce w jego włosy, zębami powoli ściągał ostatnią część mojej garderoby. Zostałem nagi, całkowicie nagi przed nim. On klęczał, wiedziałem, że jest typem dominatora. Nie miałem więc pojęcia, dlaczego dobrowolnie się przede mną skłonił, ale…Ah!
Jego usta, zaciśnięty na moim członku. Równomierne, pewne ruchy głowy, aż w końcu giętki szybki język doprowadzał mnie niemal do obłędu. Szarpałem za jego włosy, wijąc się w akcie rozkoszy. Był nieziemski był.. Moje gardło wydało głośniejszy jęk, a ja w tym momencie poczułem, że dochodzę. Ashley też musiał to wyczuć, ponieważ uniósł się ku górze. Przyparł mnie swoim ciałem do szyby, jego usta spoczęły na moich a dłonie mocno zacisnęły na pośladkach. Uniósł wargi do mojego ucha, przepełnionym podnieceniem głosem, wyszeptał.
- Jesteś mój, na zawsze mój. Nie myśl, że pozwolę ci dojść samotnie.
Zadrżałem, łapiąc mnie za udo, uniósł moją nogę ku górze. Oplotłem jego biodro i czekałem na rozwój sytuacji. Przejechał dłonią po moich plecach, a potem poczułem jak jeden z jego palców zagłębia się we mnie. Zamknąłem oczy, a on powoli nim poruszał jednocześnie wciąż całując moją szyję. Wraz z upływem czasu, dołączył drugi jęknąłem głośniej, zabolało i jednocześnie było przyjemne. Każde kolejny ruch doprowadzał do coraz większego obłędu, zacząłem się wić co  chwila błagając o więcej. Strąciłem panowanie nad sobą, nad swoim umysłem. Wbiłem pazury w jego szyję, drżącym głosem wyjęczałem.
- Zrób..mi.to
Westchnął głośno, tak jakby od początku czekał na moje pozwolenie. Chwycił mnie za pośladki i uniósł do góry. Oplotłem nogi wokół jego bioder, a ręce zarzuciłem na szyję chłopaka. Oparł swoje czoło o moje, uśmiechając się szeroko. Zamknąłem oczy, kiedy poczułem jak jego członek zaczyna na mnie napierać. Mimowolnie zadrżałem mocno, cicho przy tym jęcząc. Momentalnie się wycofał, pogłaskał mój policzek.
- Andy, jesteś pewny? Przecież możemy poczekać.
-Nie chce czekać, pragnę cię Ashley.
Uśmiechnął się na moje słowa i ponowił próbę. Zamknąłem oczy, zaciskając dłonie na jego szyi. Ashley wchodził we mnie stopniowo. Czułem delikatny ból, ale sama jego obecność wpływała kojąco. Wszedł cały, syknąłem wbijając pazury w jego skórę.
-Bardzo boli?
Pokiwałem przecząco głową, zamknąłem oczy i zacząłem ruszać biodrami. Zrozumiał. Jego ruchy były delikatne, jakby bał się mnie skrzywdzić. Pełne miłości, wręcz cudowne. Ręce długo błądziły po moim  ciele, subtelnie gładząc każdą jego część. Usta, ah jego usta nigdy nie smakowały lepiej. Nadszedł wreszcie czas, kiedy jego dłoń zacisnęła się na moim członku, a wraz z tą czynnością przyspieszył swoje ruchy. Odchyliłem głowę do tyłu, zaczynając głośniej jęczeć. Każde kolejne pchnięcie Purdy’ego doprowadzało mnie do szaleństwa. Wbiłem pazury w jego plecy, drapiąc do krwi krzyczałem jego imię. Słyszałem jak on zaczyna pojękiwać moje, to było cudowne. Lepsze niż mogłem sobie wyobrazić.  Kolejne pchnięcie, kolejny krzyk wydobywający się z moi ust. Czuje, że zaczyna szczytować, drapie jego plecy do krwi, a on jęczy cicho co jakiś czas stękając moje imię. Zaciskam go w sobie, on mimo to nie zwalnia a jedynie jakby wyczuł moje ciało, przyspiesza. Obłęd całkowity obłęd, czuje jak fala gorąca rozchodzi się po moim ciele. Moje uda zaczynają drżeć, a ciało wygina się w łuk. Dochodzę z krzykiem jego imienia na ustach. Czuje jak zwalnia, jego ruchy stają się mocniejsze a oddech płytki. Opiera swoje czoło o moje, a ja pełen wstydu mogę zobaczyć, że trochę go pobrudziłem . Uśmiecha się szeroko, kiedy nie mogąc wytrzymać zaczynam językiem oczyszczać jego twarz. Mrucząc przy tym cicho, czuje jak mięsnie chłopaka zaczynają się spinać, a jego dłonie zaciskając mocniej na moich pośladkach. Przeciągły jęk wydobywa się z jego ust, rozkoszne ciepło wypełnia moje ciało, sprawiając, że i ja odchylam głowę do tyły. Opada ona w końcu bezwładnie  na jego ramię, nasze nierównomierne bijące serca łączą się ze sobą, jego biodra niczym w delikatnym tańcu jeszcze poruszają się, wciąż czuje go w sobie. Zamykam oczy, a on przestaje. Trwamy tak jeszcze chwilę, napawając się bliskością swoich ciał. Głaszcze moje włosy, całuje z czułością najmniejszy element mojej twarzy. Uśmiecham się, patrzę jeszcze raz w jego oczy i składam mocny  pewny pocałunek na jego ustach.

-Dziękuję..Andy.
Wyjęczał jedynie, a ja nic nie powiedziałem kiwnąłem głową. Mocno w niego wtuliłem, wyszedł ze mnie powoli i pocałował w głowę. Powolnym korkiem wyszedł spod prysznica, zakręcił wodę. Jednocześnie wciąż trzymając mnie na rękach, zobaczyłem jak sięga po duży puchowy ręcznik i owija mnie nim szczelnie. Wtuliłem się w jego klatkę piersiową i pozwoliłem zanieść do sypialni, położył mnie na łóżku. Pogłaskał po twarzy i okryło kołdrą, sam położył obok. Natychmiastowo przybliżył  się ku niemu. Jego silne ramiona oplotły moją sylwetkę.
-Kocham cię.
- Ja ciebie też Andy.
Pogładził moje włosy, zamknąłem oczy i powoli zacząłem odpływać. Byłem bezpieczny, całkowicie bezpieczny w jego ramionach.

*Kilka dni później*
-Andy, jesteś gotowy?- Stanąłem przy drzwiach wejściowych, spoglądając na zegarek. Dziś mieliśmy pojechać na jego wymarzony koncert, naprawdę się cieszył. Dosłownie go nosiło, a ja patrząc na niego nie wiedziałem, czy śmiać się z nim. Czy może go uspokajać. Teraz czekam na tego guzdrałe, co chwila nerwowo spoglądając na zegarek. Zaraz przyprowadzę go siłą, no ile można? Jest, schodzi po schodach powoli, trzymając Yumę na rękach, uśmiecha się szeroko i podchodzi.

- Gotowy

- yuma też z nami jedzie?

Chłopak jedynie wywraca oczami.
- Jake, mamy ją zawieść do Jake’a
- Oh no tak. W taki razie, pakuj dupe do auta. No chyba, że chcesz się spóźnić?
Kiwa przecząco głową i w tempie światło zajmuje miejsce pasażera, śmieje się głośno i sam powolnym krokiem zmierzam do auta. Zajmuje miejsce za kierownicą i z uśmiechem odpalam silnik. Zerkam na chłopaka, który ze wszystkich sił stara się powstrzymać psa, od dewastowania jego fryzury. Na ten widok wybucham jeszcze większym śmiechem, przejeżdżam palcami po jego włosach.
- Ej, co wyście się na mnie uparli?
- Masz fajne kudły i  tyle.
- Wiem, ale ni musicie ich dewastować.
- Musimy
Zmierzył mnie jedynie wzrokiem, wzruszyłem ramionami z cwaniackim uśmiechem. Zatrzymałem auto pod niewielkim domem, patrzyłem jak Andy wysiada i szybkim krokiem podąża w stronę wyjścia. Widziałem jego zniecierpliwcie, kiedy czekał na Jake’a i wyraźną ulgę gdy ten wreszcie otworzył i zabrał Yumę z jego rąk. Oboje wiedzieliśmy, że nikt nie zaopiekuje  się naszym psem lepiej. Przecież Pitts to jakiś znawca, jak dalej mu tak tresura pójdzie. To nauczy swoją suczkę grać na gitarze. … Zajął miejsce obok mnie, zapiął pas i włączył radio. Poleciał stary dobry rockowy kawałek, uśmiechnęliśmy się i razem z Axlem wyliśmy Paradise city. Przed nami długa droga, ale wiem, że szybko zleci przecież koło mnie siedzi człowiek z którym nie można się nudzić. Zmieniono repertuar, wraz z tą czynnością i my zamilkliśmy, Andy odwrócił głowę do szyby i lekko przymrużonymi oczami oglądał krajobraz. Myślał nad czymś, nie zamierzałem mu więc przeszkadzać. Docisnąłem jedynie pedał gazu i gnając jak szaleniec pokonywałem kolejne kilometry. Czas mijał, coraz bliżej celu. Coraz większe podekscytowanie małego, jego śmiech rozgadane usta i ten entuzjazm. Aż chce się śmiać patrząc teraz na niego, wyciągam dłoń. Głaskam jego policzek, ten uśmiecha się szeroko szepta ciche wyznanie miłości.  Nachylam się powoli, jedną ręką wciąż prowadząc. Przecież co się może stać?
- Ashley!
Odskakuje gwałtownie, patrzę przez przednią szybę a moja noga gwałtownie naciska hamulec. Zamykam oczy, czekam na uderzenie ale nic takiego nie następuje. Patrzę na Andy’ego, chłopak dyszy ciężko i chyba sam nie może uwierzyć, że zdążyliśmy. Nie wiem jak, nie wiem kiedy to się stało, ale zboczyłem z drogi. Staliśmy teraz na krawędzi wielkiej przepaści i wiedziałem, że jedynie sekundy dzieliły nas od  śmierci.
- Andy, wszystko porządku?
- Tak. Jedzmy już.
wycofałem auto, ustawiając je na dobrej drodze ruszyłem przed siebie. Minęło kilka godzin, staliśmy przed klubem czekając na otwarcie bram. Patrzyłem na jego ożywienie, które udzielało się nie tylko mi, ale też grupce fanów. Otaczających nas teraz małym kołem, byli zdziwieni naszym widokiem, ale też szczęśliwi. Rozmawialiśmy o wszystkim, śmiejąc się z byle powodu. Ci ludzie byli naprawdę niesamowicie, popatrzyłem na mojego chłopaka. Uśmiech z jego ust zszedł momentalnie, wbijał w coś wzrok. Spojrzałem i ja w tamtą stronę. Nadgarstek jeden z dziewczyn, ślicznej zresztą pokrywała seria blizn. Widziałem, że stara się zrozumieć dlaczego to robi. Jednak nie potrafił, ale jedyne i najlepsze co mógł wtedy zrobić i zrobił. Przytulił ją mocno, szeptają coś do ucha, kilka słów przez które ta się rozpłakała. Trzymał ją długo w swoich ramionach, czekał aż ta się uspokoi. Ten człowiek był aniołem, prawdziwym aniołem. Młody chłopak trąknął mnie ramie, popatrzyłem.. Otwierali…zaczęliśmy przemieszczać się w stronę wejścia. O będzie coś niezwykłego…

Andy
Duszność, całkowity brak oddechu. Zapach potu i adrenalina. Dźwięki raniące uszy, odpadające nogi i ten zachwyt. Szczęście, które mnie roznosiło było tak wielkie, że sam nie potrafię go opisać. Ciesząc się jak małe dziecko skakałem w rytm muzyki, moje ciało odbijało się rytmicznie od  podłogi, która teraz dudniła od muzyki. Popatrzyłem na mojego ukochanego, wtedy zauważyłem jak bardzo się oddaliliśmy. No trudno, ktoś coś krzyknął, koś popchnął poczułem jak upadam, dotknąłem podłogi. Aby zaraz zostać podniesionym przez kilka par rąk, ponownie zacząłem kiwać się w rytm muzyki. Ucichło, wszystko ucichło, słyszałem swój przyśpieszony oddech i bijące serca  ludzi wokół mnie. Paul Stanley  podszedł do mikrofonu, popatrzył na nas z uśmiechem.  Miałem wrażenie, że moje serce zrobi salto do tyłu zatrzymując się jednocześnie. Tak długo czekałem na ten moment, traciłem nadzieję, że  kiedykolwiek zobaczę ich na żywo. Teraz stoję pod tą jebaną sceną, krzycząc razem z tłumem. Jest niesamowicie, po prostu niesamowicie. Zapowiedz Forever, pierwsza piosenka jaką usłyszałem. Pierwsza w której się zakochałem, zamykam oczy. Rozbrzmiewają pierwsze dźwięki. Czuję, jak ktoś oplata mnie w pasie, nie musze widzieć aby wiedzieć. Ashley, a jednak mnie znalazł, zawsze znajdował. Splotłem nasze palce, a on rytmicznie poruszał nami w rytm muzyki ( od autorki, ale wy wiecie, że u mnie Andrzej zawsze jest równy, albo niższy, albo NIEWIELE wyższy do Asha. Tak dla zachowania równowagi Xd)

- „Cos I lived my life believin' all love is blind
But everything about you is tellin' me this time’- Zanucił wprost z Paulem do mojego ucha, uśmiechnąłem się szerzej. Piosenka powoli dobiegła końca. Mijały kolejne minuty, spędzone na energicznym skakaniu. Wydzierania się z tłumem,  do boleści gardła. Minuty pełne szczęścia i adrenaliny. Skakałem właśnie w rytm I was made for loving you, kiedy poczułem jak czyjaś wątła sylwetka spada na mnie. Złapałem ją w ostatnim momencie, dziewczyna była nieprzytomna. Co robić? Spojrzałem na zespół, który powoli kończył ostatnią tego wieczoru piosenkę. Chciałem tam zostać do końca, być blisko kiedy będą się z nami żegnać. Jednak…Spojrzałem na jej twarz, była bardzo piękna i bardzo młoda. Zbyt młoda, żeby umierać. Ostatnie bliskie spojrzenie na zespół, ostatni raz mocno bijące serce. Odwróciłem się plecami do tłumu. Wciąż trzymając ją na rękach, zacząłem iść w stronę wyjścia.  Przeciskałem się przez szalejący Tłum, kiedy nagle  usłyszałem głos basisty.
-Pomóżcie temu chłopakowi.
Nie  wiedziałem o kogo chodzi, ale nagle jakaś para rąk z uśmiechem odebrała ode mnie dziewczynę. Patrzyłem z troską, jak zabierana przez kolejnych w końcu ląduje u sanitariuszy. Dopiero wtedy odetchnąłem z ulgą, odwracając się de sceny. Nie pchałem się, to już nie miało sensu  Silne ucisk w pasie, uczucie unoszenia, spojrzałem w dół, Ash trzymał mnie na barana. Zaśmiałem się głośno, kręcąc przecząco z głową. KISS zakończył piosenkę, Paul stanął przed mikrofonem. Wygłosił niesamowitą pożegnalną mowę. Dziękował nam, za to jak licznie przybyliśmy na ich koncert. Potem jeszcze krótka rozmowa i ostateczne pożegnanie. Zeskoczyłem z pleców mojego chłopaka,  ten jedynie poczochrał mnie po i tak już zmierzwionych włosach. Zaczęliśmy iść w stronę wyjścia, kiedy poczułem jak ktoś ściska mnie za rękę.  Paul Stanley i Gene Simmons, stali przede mną z uśmiechem. Zdębiałem, nie wiedziałem co powiedzieć, jak się zachować. Oni jedynie uśmiechnęli  się szerzej.
- Andy Biersack, a mówiłem ci Gene, że skądś kojarzę naszego dzisiejszego bohatera.
- No proszę, kogo my tu mamy Six we własnej osobie- Zaśmiał się Gene klepiąc mnie po ramieniu.
- Znacie mnie?- Wydukałem, wciąż patrząc na nich jakby byli Ufo.

- Ależ oczywiście, śledzimy was od początku kariery.
- No, a tak właściwie. To od momentu, kiedy powiedziałeś, że masz nas za autorytet- wtrącił Gene.
- Ja.. Dziękuję- moje serce wyskakuje z piersi, ledwie powstrzymuje się od płaczu.
- Może zapowiecie nas następny koncert? Paul, gdzie gramy?
- Jak zawsze zapomniałeś? Tak w sumie, to ja tez nie pamiętam. Masz mój nr, zadzwoń.
Wziąłem od niego karteczkę,  starając się opanować drżenie reki.
- Wstępna decyzja?- Zaśmiał się Gene.
- Tak!
- W taki razie, do zobaczenia.
Śledziłem ich, aż do momentu kiedy całkowicie znikli z pola widzenia, Odwróciłem się w jego stronę i ze łzami w oczach rzuciłem na szyję. Poklepał mnie po plecach śmiejąc się głośno, szczęśliwy wróciłem do auta.

Ashley
Już prawie u celu, moje oczy są zmęczone mózg domaga się snu. Jednak musze bezpiecznie dotrzeć z nim do domu. Boże daj mi siłę to jeszcze tylko, dwa skrzyżowania. Coraz cięższa głowa, niewyraźny obraz. Mieniące się kolory, wszystko jest taki niewyraźne. Zasypiam, nie mogę. Muszę wstać, dalej Ashley dasz radę. Zaraz będziesz u celu, musisz go chronić. Patrzę na niego, śpi skulony. Szczery szeroki uśmiech nie schodzi mu z twarzy. Rozczochrane włosy spadają na czoło, wygląda tak nieziemsko. Zbieram ostatnie siły jakie w sobie mam, otwieram oczy i skupiony na drodze pokonuje ostatnie kilometry. Wyłączam w końcu silnik, udało się. Powolnym, ociężałym krokiem wychodzę z auta. Otwieram drzwi od jego strony, przez chwilę przyglądam się jego śpiącemu obliczu. Wzdycham, unosząc go na rekach. Wydaje się mi być cięższy niż zwykle. Wchodzę do domu, ciemno nic nie widzę. Moje nogi zaczynają się plątać. Huk, upadam na podłogę, a on ląduje przede mną. Podnosi się zdezorientowany, blask księżyca oświetla a jego twarz. Jest taki niewyraźny, jakby był duchem. Dotyk, ciepły dotyk na mojej twarz i jego szept. Zamykam oczy, powoli zasypiam…. Boli, chociaż bardziej piecze, podrywam się do góry.
- Ash..Ashy żyjesz- słyszę ulgę w jego głosie, no tak musiałem go nastraszyć.
- Przepraszam Andy, jestem troszkę zmęczony. Całą drogę nie zmrużyłem oka.
- Nie spałes, na pierwszym postoju ?
- Nie robiłem postojów

- Ty idioto! Wiesz jakie to niebezpieczne?! Jakbyś usnął za kółkiem?!
- Andy..
- Żaden Andy, jesteś skończonym idiotą! Czy ty w ogóle pomyślałeś?
- Chciałem, jak najszybciej przywieść cię do domu.
- Po co?
- Żebyś nie musiał spać w tym pieprzonym aucie.
Przysuwa się do mnie, jego ramiona oplatają moją szyję. Głowa ląduje na ramieniu, zamykam oczy i mocno przyciskam go do siebie.
- Ash, moja wygoda nie jest ważna. Mogło się coś stać, ja nie umiem sobie wyobrazić życia bez ciebie. Błagam, już nigdy więcej tak nie rób.
-Obiecuję.
-Idziemy do sypialni?
- Daj mi się pozbierać
Ledwie wypowiadam te słowa, czuje jak unosi mnie do góry. Patrzę na niego pół przytomnym wzrokiem, unoszę brew.

- Zamiana ról?- Śmieje się, kładąc głowę na klatce piersiowej chłopaka.
- Raz się mogę poświęcić i zanieść twój, gruby tyłek do sypialni.
- Nie jestem gruby! To czyste mięsnie!
- Jasne. Owleczone tłuszczem.
- Pierdol się szkielecie
- Bardzo chętnie, ale tylko z tobą.
Mruczę w odpowiedzi, zamykam oczy  a ostatnią rzeczą jaką czuję. Jest gwałtowne uderzenie ciała o materac i jego usta na moich.