28/01/2013
Początek stycznia był
niezwykle zimny, białe płatki śniegu niemal bez przerwy w powolnym tańcu
opadały na Ziemię. Sprawiając, że pokrywała się ona białą warstwą
śniegu, która niczym pierzyna otula rośliny i zwierzęta do snu. Ulice i
chodniki pokryte były warstwą lodu, od rana słychać było głośny warkot
piaskarek, dbających o zmniejszenie niebezpieczeństwa na drogach.
Chodnikami zapatrzeni w dal, zabiegani i niezważający na innych podążali
ludzie. Stawiając ostrożne kroki na zamarzniętych, brukowych kostkach.
Śpieszyli się, potykali, ślizgali i przeklinali obecną wtedy porę roku.
Wiele z tych ludzi mijało pewną bramę, wielką żeliwną majestatycznie
wznoszącą się ponad innymi bramami. Pokryte delikatnym szronem, ozdobne
klonowe liście które są w niej wykute, ostre zakończenia. Trzeba nam
przejść przez tą bramę, podążyć pustymi alejkami, mijając kolejne
groby. Kolejne pokryte śniegiem pomniki, postawione tu ku złudnej
pamięci zmarłych. Lecz tak naprawdę, kto o nich pamiętał? Jeśli skręci
się trochę w lewo, aby następnie pójść pomiędzy zaniedbanymi, teraz
pokrytymi lodem, a w lecie obrosłych w chwasty grobami i dotrzeć do tego
jednego. Niezbyt dużego, ale wyróżniającego się ze wszystkich
czystością. To właśnie nad jego zimną, ciemną płytą opierając głowę o
marmur klęczy młody mężczyzna. Chociaż lepiej brzmi, chłopiec zamknięty w
dorosłym ciele. Jego ramiona drżą gwałtownie, lecz nie z zimna po
zarumienionych od mrozu, aczkolwiek nadal śniadych policzkach spływają
gorące, gorzkie łzy smutku. Czarne, krótkie z widocznymi odrostami
włosy, pokryte są płatkami śniegu. Uderza pięściami o nagrobną płytę ,
podnosi zapuchnięte od płaczu oczy i zaczyna wpatrywać się w
uśmiechniętą twarz chłopaka. Zagryza wargę, po jego brodzie zaczynają
powoli spływać stróżki krwi, piekący ból rozrywa mu serce. Uchyla wargi,
jak gdyby zamierzał coś powiedzieć, ale wydobywa się z nich tylko niemy
jęk. Ponownie opada na grób, zamyka oczy, a tamte wspomnienia wracają
do niego, będąc niczym sztylet wbity w serce.
-Wybacz mi Ashley!
16 lipca 2012 roku
Ta noc była wyjątkowo piękna, na bez
chmurnym okrytym szatą nocy niebie, królował dziś księżyc, wielka biała
tarcza odbijała się w tafli jeziora. Fale uderzały o kamienisty brzeg,
wiatr przynosił echem głosy sów, polujących w pobliskim lesie. Przed,
nie wielkim letniskowym domkiem na drewnianych schodkach werandy
siedziało dwoje młodych mężczyzn. Popijając drinki, zrobione w wysokich
ozdobnych szklankach, rozmawiali o wszystkim i o niczym. Stare deski,
skrzypiały pod wpływem nacisku ich ciał, a ściany domu przesiąkały
dźwiękiem śmiechu.
-Wiesz-Zaczął młodszy z nich, wodząc
wzrokiem za odlatującą w stronę lampy ćmą-Ciesze się, że nie udało nam
się pomieścić w jednym domku. Lubię spędzać z tobą czas, bardziej niż z
resztą..Nie, że się w tobie zakochałem, czy coś..Bo ja wiem, że ty
jesteś hetero i ten..
-- Andy-Uśmiechnął się czarnowłosy i
złapał go za ramię-Ja też lubię spędzać z tobą czas, mój mały
braciszku-Poczochrał jego włosy, uśmiechając się kiedy młodszy wydał
pomruk niezadowolenia. Podniósł wzrok i popatrzył na świecące bladym w
porównaniu do księżyca światłem gwiazdy. Andy przez chwilę patrzył w ten
sam punkt, a być może w inny. Oparł się jednak o niego, delikatnie
przymykając oczy. Nabrał w płuca świeżego, leśnego powietrza
zdecydowanie tego mu brakowało w codziennym zgiełku miasta. Potrzebował
odmiany, od kurzu i zapachu spalin. Zamienił dźwięki miasta, na głuchą
cisze leśnej nocy i było cudownie, było tak jakby od nowa się narodzili.
Siedzieli bez słowa, wypalając kolejne fajki i rzucając niedopałki na
jasno brązowe, pokryte mchem deski.
-Słyszałeś to?-Biersack poderwał się do góry, rozglądając ze zdezorientowaniem dookoła.
-Co?- Ziewnął znudzony chłopak, przeczesując włosy dłonią- Nic nie słyszałem, musiało Ci się zdawać.
-Nie, na pewno nie.
Szelest liści i dźwięk łamanych gałęzi
chociaż cichy, bez trudu dotarł do ich uszu. Młodszy chłopak popatrzył
na przyjaciela, ten jedynie kiwnął potwierdzająco głową.Widząc jednak
zaniepokojenie w jego oczach, uspokoił go.
-To pewnie tylko jakieś zwierze, założę się, że nie ma się czego bać. Zresztą kto by chciał, okradać taką dziurę?
-Masz rację-przytaknął-Ale wracajmy, zimno się robi.
Weszli do niewielkiego budynku,
zamykając za sobą skrzypiące białe drzwi. Andy udał się do kuchni,
dotykając dłonią zimnych, drewnianych ścian korytarzyka. Ujął w dłonie
ceramiczny czajnik i napełnił go wodą, aby następnie postawić na gaz.
Przeklął cicho, kiedy pomimo starań blado niebieski płomień nie chciał
się zapalić. Zrezygnowany przekręcił kurek i wrócił do przedpokoju, Ash
właśnie dokładał drwa do kominka. Uśmiechnął się i usiadł obok niego, na
miękkim kremowym dywanie, lekko ubrudzonym wczorajszym obiadem.
Składającym się ze spaghetti i coli. Przeciągnął zastałe mięśnie i
ziewnął nieskromnie, basista wrzucił ostatni kawałek sękatego drewna,
ogień buchnął w ich kierunku. Pozostawiając wspaniałe, uczucie ciepła na
zmarzniętych policzkach. Młodszy chłopak przysunął się do ognia,
wyciągnął niczym kot na kolanach przyjaciela i zamknął oczy. Tupiąc nogą
w rytm, wydobywającej się z trzeszczącego, starego radia muzyki
country.
-Nie za wygodnie Ci?- Ash uniósł do góry brew, patrząc na leżącego na nim chłopaka.
- Jesteś twardy, ale nie będę narzekał.- Zaśmiał się tamten, a w odpowiedzi otrzymał lekkiego kuksańca w ramię.
Radio przestało grać w pomieszczeniu
zapanowała głucha cisza.Jedynym dźwiękiem który docierał teraz do ich
uszu, było trzaskanie drwa w kominku. Jeszcze krótka chwila ciszy,a
potem puknięcie, kolejne i kolejne z każdą chwilą mocniejsze. Poderwali
się do góry, patrząc zaniepokojeni w stronę drzwi i ruszającej się na
bogi klamki. Basista zrobił niepewny krok w przód i natychmiastowo
poczuł, jak Six łapie go za nadgarstek.
-Ash, nie.
Zobaczył w jego oczach strach, to zabawne jaki potrafił być dziecinny, jaki strachliwy.
-Spokojnie Andy, to pewnie chłopaki.
wokalista puścił jego rękę, pozwalając
mu podejść bliżej drzwi, które właśnie wtedy otworzyły się gwałtownie.
Jednak nie stanęli przed nimi ich przyjaciela, a grupa napakowanych,
ubranych w grube zielone kurtki mężczyzn. Popatrzyli na nich ze
zdziwieniem, na ukryte pod maskami bejsbolowymi twarze.
-O co chodzi- Ash przekręcił głowę w
bok i podszedł bliżej, chcącą pokazać, że strach nie ma prawa nad nim
zapanować. Chcąc pokazać, że mają się wynosić. Ci jednak nic nie
powiedzieli, a jedynie szybkimi ruchami obezwładnili basistę. Mężczyzna
przełknął ślinę, kiedy poczuł na gardle zimne ostrze noża. Młodszy
siedział na podłodze, całkowicie zdezorientowany całą sytuacją. kiedy
jednak zobaczył tatuaż kobry na dłoni jednego z nich, wtedy już
wiedział. Poderwał się gwałtownie do góry, co spotkało się z gwałtowną
reakcją napastników, jego chude ramiona zostały mocno ściśnięte przez
ich dłonie. Siłą zmuszony do klęknięcia podniósł w ich kierunku wzrok.
- Czego chcecie?!
Wysoki, dobrze zbudowany mężczyzna
podszedł do niego, pochylił się po czym przystawił odzianą w maskę twarz
do ucha chłopaka. Odgarnął grubymi palcami, czarne włosy z jego twarzy i
przysunął bliżej.
-Wyrównać rachunki, ostrzegałem Cię.
Prosiłem, ale ty wolałeś z nami poogrywać. Czy mamusia nie uczyła Cię,
że z ogniem nie wolno igrać. Można się bardzo dotkliwe poparzyć.
Andy otworzył szeroko oczy, zaczynając
się gwałtownie wyrywać, poczuł jeszcze silniejszy uścisk i dłoń
zaciskającą się na jego szyi. Pełnymi strachu oczami, popatrzył na
przywódcę całego gangu. Pomimo białej maski, znajdującej się na jego
twarzy bez problemu mógł widzieć, że właśnie szyderczo się uśmiecha. Po
jego młodych policzkach spłynęło kilka łez, tamten trzymał go jeszcze
chwilę w bezdechu. Puścił w końcu i z niewyobrażalną satysfakcją
patrzył, jak jego ofiara próbuje złapać oddech. uderzył metalową pałka w
jego brzuch, sprawiając to, że z pełnych ust chłopaka popłynęła stróżka
krwi a on sam zgiął się w pół. Mężczyzna odszedł w kierunku basisty,
złapał go za podbródek i popatrzył na jego twarz. Pomimo jej kamiennego
wyrazu. Bez problemu mógł zauważyć, że chłopak się boi jego źrenice
były rozszerzone, a po skórze spływały krople potu. Ujął jego podbródek w
swoją dłoń, przez chwilę patrzył mu głęboko w oczy a potem tak
najzwyklej w świecie roześmiał.
- Twój przyjaciel ma u nas pewien dług.
Dawaliśmy mu czas, nie wywiązał się z umowy, ale chyba zapomniał, że
sprawiedliwość prędzej czy później dosięga wszystkich. Mógłbym zabić go
jednym strzałem, ale powiedz mi. Czy dałoby mi to satysfakcje? Nie, nie
dało, więc ukarze go w inny sposób. Zniszczę go teraz, zniszczę w sposób
psychiczny. Sprawię, że każdej nocy będzie budził się z krzykiem
twojego imienia na ustach, mając przed oczami ten jeden jedyny moment-
Kiwnął palcem, a basista poczuł jak nóż który do tej pory jedynie muskał
jego szyję zostaje mocno przyciśnięty, syknął z bólu i popatrzył w
stronę klęczącego Andy'ego. Ten uniósł na niego przerażony, załzawiony
wzrok.
-Nie, błagam zostawcie go.Proszę, oddam
wam wszystko, zrobię co chcecie.Tylko na Boga błagam , nie krzywdźcie
go!- krzyknął rozpaczliwie, błagalnym wzrokiem patrząc na swoich
oprawców. Ci milczeli, rozglądali się z ciekawością po pokoju sprawiali
wrażenie głuchych na błagania młodego człowieka. Szef całej akcji,
odpalił papierosa, wsadził go pomiędzy grube i wyschnięte wargi.
Zaciągnął dymem i wypuścił powietrze, popatrzył na swój złoty zegarek i
oparł o parapet, zaczął wpatrywać się w Andy'ego.
-Proszę, błagam! wszystko, oddam
wszystko!-Krzyknął płaczliwie, mając w sercu ostatni płomień nadziei,że
jednak dadzą mu kolejną szanse.
Nastała cisza, tak okropna jaka nigdy
nie panowała w życiu młodych ludzi. w powietrzu unosił się zapach
spalanego drewna i strachu. Six popatrzył oczy swojego przyjaciela, ten
uśmiechnął się blado. Jakby chciał powiedzieć, że wszystko będzie
dobrze, tak jakby chciał go uspokoić. Strzęk stali, przeraźliwy zgrzyt
sprawiający, że ich ciała wstrząsnął dreszcz. Młodszy poczuł, jak czyjeś
palce wplatają się w jego włosy, a głowa zostaje gwałtownie poderwana
do góry i unieruchomiona. Patrzył, przerażony jak Ashley zamyka oczy,
kiedy ostre błyszczące ostrze maczety jeździ po jego ciele, patrzył
oczyma mokrymi od łez na cienkie stróżki krwi spływające po jego szyi i
twarzy, na plamy krwi przenikające przez koszulę. Słyszał ciche jęki,
czuł w ustach słony smak łez, w sercu strach i nienawiść do samego
siebie. Błysk, przeraźliwy błysk stali w świetle lampy, szeroko otwarte
oczy Ashley'a i jeden, jedyny ruch. Andy zawył z jego ust wydobył się
piekielny wrzask, jeszcze głośniejszy niż krzyk mordowanego. Patrzył jak
ostrze, niczym nóż w maśle zagłębia się w brzuchu jego przyjaciela, a
ona wygina swoje ciało w łuk, aby potem znów opaść. Jego ciało zostaje z
pogardą rzucone na ziemię, jego ubrania przesiąknięte są krwią, a
czerwona kałuża coraz szybciej powiększa swoje rozmiary. Andy patrzy na
niego, nie może zahamować płynących po policzkach łez.
-Błagam, pozwólcie mu żyć-Łka-Zabijcie mnie, nie jego.
Jednak on jest niezawieruszony, po raz kolejny unosi broń i z siłą zagłębia w ciele basisty.
-Nie!-Kolejny piekielny wrzask, kolejne
łzy bezlitośnie spływające po policzkach. Zapach jego krwi drażniący
nozdrza i ciało leżące w kałuży bordowej cieczy. Kolejne pchnięcie i
znów kolejny wrzask wokalisty, potem jeszcze kilka i kilka zdzierających
gardło krzyków. Potem znów cisza, patrzy na umierającego przyjaciela,
na jego wciąż delikatnie unoszącą się klatkę piersiową.
- Ashley-Jęczy.
Chłopak ostatnimi siłami otwiera oczy,
patrzy na zapłakanego przyjaciela i uśmiech pomimo bólu. Zupełnie jakby,
chciał zapewnić go teraz, że nic się przecież nie stało, że to
wszystko nie jest jego winą. Ten jednak zaczyna się wyrywać, wciąż
trzymany przez napastników, zaczyna przeklinać najważniejszego z nich.
Ten podchodzi do niego i wymierza siarczysty policzek, wokalista syczy z
bólu i unosi wzrok na martwe, wciąż pewnie jeszcze ciepłe ciało swojego
przyjaciela, a jego serce przestaje bić.
- Widzisz, mogłeś zastanowić się nad sobą.
-Jak, mogliście go zabić?!- wykrzyczał, odwracając głowę w stronę okna.
-Mogliśmy, teraz mamy pewność, że będziesz cierpiał. Jednak musimy dokończyć swoje dzieło.Brać go.
Six popatrzył na niego z przerażeniem,
kiedy dwójka dryblasów niczym szmacianą lalkę zaczęła ciągnąc go w
stronę sypialni. Poczuł, jak jego ciało z siłą uderza o materac, uniósł
się na łokciach, chciał uciec. Jednak nie było mu to dane, jego
nadgarstki zostały gwałtownie złapane i poczuł, jak drut kolczasty
zaciska się na nich. Leżał więc w niemocy, skazany na ich łaskę lub nie
łaskę. Jednak nie liczył na okazanie mu dobroci, zamknął oczy a po
policzkach zaczęły spływać nowe łzy. Jego ubrania zostały zdarte
szybkimi ruchami i zrzucone na podłogę. Ich ręce zaczęły błądzić po jego
ciele, wzbudzając u niego dreszcze obrzydzenia. Otworzył oczy, kiedy
kiego nogi zostały rozszerzone na maksymalną szerokość. Zadrżał mocno,
wstrzymał oddech i patrzył jak członek jednego z nich zaczyna na niego
napierać. Fala zimna, dreszcze przechodzące przez młode ciało i
piekielny ból, czuł się jak rozrywany. Zamknął oczy, a mężczyzna
kontynuował swoją zabawę z każda sekundą nabijając go mocniej. Krzyczał,
błagał o litość lecz nikt go nie wysłuchał, a w usta został wepchnięty
mu kolejny członek. Sam nie wiedział, jak długo to jeszcze trwało i ilu
z nich i po ile razy się w nim zagłębiło. Stracił przytomność, odpłynął
lecz oni kontynuowali zabawę.
*Następnego dnia*
-Andy?! Andy?! Odezwij się- do uszu
chłopaka dotarły krzyki przyjaciół, przepełnione strachem. Jednak on
leżał, zakrwawiony i poniżony w białej pościeli z rękoma związanymi
drutem. Po jego policzkach spływały resztki łez, a płytki oddech bolał
jak nigdy dotąd. Ciężkie drzwi uchyliły się gwałtownie, a w pokoju
stanął CC. Andy zobaczył w jego oczach przerażenie. Doskoczył do
nagiego, drżącego z zimna i strachu chłopaka i szybkimi ruchami zaczął
oswobadzać jego ręce. Aby zaraz potem porwać go w ramiona i okryć
kołdrą, Andy zaczął się trząść jeszcze bardziej niż przed momentem.
Schował twarz w zagłębienie szyi przyjaciela.
-Andy, co tu się stało?
Nic nie odpowiedział, wybuchł jedynie
płaczem, ściskając w słabych dłoniach jego koszulkę. Ten zaczął
delikatnie go kołysać, próbował uspokoić, ale wszystkie prośby były
niczym rzucanie grochem o ścianę, nie docierały do niego żadne słowa.
Promienie słońca oświetliły ich twarz,a do uszu dotarło kilka grubych
głosów. Perkusista poczuł, jak chłopak na nowo zaczyna dygotać.
-Spokojnie Andy, to tylko policjanci. Nie zrobią Ci krzywdy.
Do pomieszczanie weszła dwójka mundurowych.
- Dzień dobry, nazywam się Michael
Rogers, a to podkomisarz Frank- Wyciągnęli w ich stronę plakietki, a
potem zaczęli rozglądając bacznie po pomieszczeniu. Skierowali wreszcie
swój wzrok na roztrzęsionego chłopaka.
-Chcemy zadać kilka pytań. Bardzo prosiłbym o pozostawienie Any;ego z nami sam na sam.
Coma popatrzył na młodszego przyjaciela, ten pokiwał gorączkowo głową i jeszcze mocniej docisnął do jego ciała.
-Nie idz, błagam nie zostawiaj mnie.
- Nie mogę wyjść, on za bardzo się boi.
Sierżant westchnął głośno i przystawił krzesło obok niego, wbił wzrok w naga okryta jedynie kołdra sylwetkę chłopaka.
-Co się tu wydarzyło,proszę powiedzieć od początku.
- W..Więc- zaczął drżącym głosem- My,
siedzieliśmy normalnie, a potem..Potem oni wyważyli drzwi i...I
zaatakowali nas, ja chciałem...Prosiłem ich, żeby m-mieli litość, ale
nie mieli i...I..O..Oni go- wziął kilka głębokich wdechów- Za..zabili, a
ja..Oni, mnie potem..wykorzystali.
-Czy możesz podać jakieś konkrety
- Ja..NIe, nie.Przepraszam, j nie potrafię- Załkał żałośnie, chowając głowę w ramionach przyjaciela.
-Proszę wyjść.
-Musimy przeprowadzić wywiad.
- Proszę wyjść!-krzyknął-Nie widzicie w
jakim on jest stanie? Nie widzicie, że ledwie się trzyma?! Jakby ście
się czuli na jego miejscu?! Wynoście się.
Powiedzieli jedynie, że zadzwonią i
wyszli. Andy zaczął płakać, poczuł jak CC głaszcze jego włosy, jednak
na nic zdały się wszystkie starania chłopaka. Ból rozrywający jego serce
był zbyt duży, z jego ust wydobyło się na początku kilka jęków, a
następnie piekielny wrzask. Tak okropny, że serce perkusisty, zatrzymało
się na kilka sekund. Przycisnął go do siebie mocniej.
-Już dobrze Andy, jestem przy tobie. Zawsze będę.
*Wracając do rzeczywistości*
Wracając do rzeczywistości
Chłopak poczuł na swoim ramieniu silny,
przepełniony troską uścisk.Podniósł głowę ku górze, napotykając wzrok
swojego drogiego przyjaciela. Christian, uśmiechnął się lekko.
-Andy, jest zimno.Chodź do domu.
Kiwnął jedynie głową, podnosząc swoje
ciało z pokrytego śniegiem betonu. Perkusista objął go ramieniem, chcąc
dodać przemarzniętemu przyjacielowi chociaż trochę otuchy, trochę
swojego ciepła. Odeszli w stronę auta, przez cały czas bacznie
obserwował ruchy chłopaka, jego zobojętniony wzrok, który tylko od czasu
do czasu przejawiał iskrę smutku. Od tamtego dnia, Andy przestał być
tym samym człowiekiem, coś w nim umarło i nie chciało się odrodzić.
Jednak przez ostatnie kilka dni, które poprzedzały rocznice urodzin
Ashley'a. Chłopaka można było porównać do zjawy, bądź żywego trupa.
Jadł, pił, chodził, spał jednak nie było w tych czynnościach życia.Nie
było tej radości, którą emitował jeszcze rok temu. Kiedy patrzyło się
teraz na niego, chciało się uronić kilka łez, nad zniszczoną duszą
chłopaka. Andy wsiadł do czerwonego, sportowego auta swojego
przyjaciela. Oparł się o czarne oparcie fotela i zapiął pas. Odwróciwszy
głowę w stronę okna, zaczął wpatrywać się w panoramę za szybą. Pojazd
ruszył, pokonując kolejne kilometry, przez ruchliwe ulice Los Angeles.
Andy wodził zobojętnionym wzrokiem po wysokich drapaczach chmur,
krzykliwych reklamach i wszystkim tym, co znajdowało się w zasięgu jego
wzroku. Pamiętał w jaki zachwyt wprawiło go to wszystko kiedy
przyjechał tu po raz pierwszy. Teraz? Całe to miasto, wydawało mu się
być szare, puste i nie miłe w obejściu. Nie zachwycało, wręcz
przeciwnie. Poczuł, że samochód zwalnia, jednak nie była to dzielnica w
której mieszkali. Stali w korku, wokalista odwrócił się w stronę CC'ego
milczał dłuższą chwilę, po prostu wpatrując się w jego twarz.
Westchnął głośno i uchylił pełne usta.
-CC, czy ty...-zaciął się, aby nabrać
powietrza w swoje płuca i przemyśleć sens pytania.Przełknął ślinę
zwilżając wyschnięte gardło.-Czy ty myślisz, że Ashley..No, że on mi
wybaczył?
Perkusista spojrzał na niego, jego wzrok wyrażał zdziwienie zadanym mu pytaniem.
- Nie rozumiem, co Ash miałby Ci wybaczać?
-To, że został zabity.
- Andy, jaka jest w tym twoja wina?
- Gdyby nie moje zatargi z mafią, On żyłby do dziś
- Andy, to wszystko nie jest ...
-Nie- chłopak powstrzymał go gestem
dłoni-Nie mów mi proszę, że to wszystko nie jest moją winą. Ponieważ ja
wiem, że gdyby nie ja to wszystko nie miało by miejsca. Odpowiedz mi
tylko na pytanie. Czy Ashley mi wybaczył?
- Wybaczył, na pewno wybaczył.
- Pamiętam, że gdy umierał uśmiechnął
się do mnie. Jakby chciał mnie zapewnić, że nic takiego się nie stało.-
Popatrzył w stronę przedniej szyby, marszcząc brwi- Mogę zapomnieć
wszystko, ale nigdy nie zapomnę tego uśmiechu.
Pojazd skręcił gwałtownie na podjazd
pod domem. Silnik przestał działać, zapanowała dziwna cisza pomiędzy
przyjaciółmi. Andy bez słowa wysiadł z auta, trzasnął lekko drzwiami i
udał się powolnym krokiem w stronę domu. Przeskoczył dwa schodki i
stanął przy drzwiach. Popatrzył na idącego spokojnym krokiem
przyjaciela, trzymającego w dłoni klucze. Perkusista widząc zmęczenie i
zniecierpliwienie przyjaciela przyśpieszył, aby po chwili otworzyć mu
drzwi. Wokalista wszedł do ich mieszkania, zrzucił kurtkę i skierował
kroki do salonu. Usiadł na kremowej kanapie, podkulając kolana pod
brodę. Wyciągnął zdjęcie z podobizną basisty i przejechał palcami po
jego twarzy. Zamknął oczy, a po policzkach spłynęło mu kilka łez. Otarł
je wierzchem dłoni, przytulił zdjęcie do ciężko bijącego serca i schował
głowę w kolanach. Zaczął kiwać się równomiernie w tył i w przód, nucąc
pod nosem jedną z ulubionych piosenek zmarłego przyjaciela.
-Mały..
Podniósł do góry głowę, napotykając
pełne troski spojrzenie Christiana. wyciągnął dłoń i pogładził go po
policzku, brązowooki uśmiechnął się delikatnie. Objął chude ciało
przyjaciela i pocałował blade czoło.
-Patrze teraz na jego zdjęcie, tak
naprawdę patrze na nie zawsze przed snem. Wiesz, czasami mam wrażenie,
że on gdzieś tu przy mnie jest. Chroni mnie i czuwa nad moją duszą.
Lubie to, lubię wyobrażać go sobie jako pięknego anioła. To mi pomaga,
czy jednak nie jest złe? Czy ja sobie nie przeczę?
-Dlaczego, miałoby być to złe?
-Ponieważ nie wierzę w Boga.
-To, że nie wierzysz w Boga, nie oznacza, że nie możesz wierzyć w anioły.
- A ty?
-Ja nie wierze w anioły, ale wierze, że
Ashley jest przy tobie nieważne pod jaką postacią. Wiem, że nie pozwoli
cię skrzywdzić. To on, podpowiedział mi, abym zabrał Cię do siebie.
Bardzo często mi się śni.
Biersack uśmiechnął się lekko, zamknął oczy a z ust wydobyło się jedno słowo.
-Tęsknie.
- Wiem, ja też tęsknie. Wszyscy
tęsknimy-złapał mocno jego dłonie, gładząc je palcami. Przypatrzył się
wokaliście, podniósł gwałtownie jakby czegoś zapomniał i pognał w stronę
kuchni. Wrócił po chwili, niosąc w dłoni talerz z kanapkami.
-Zjedz coś.
-Nie mam ochoty
-Andy, od rana nic nie jadłeś, to nie zdrowe. Proszę dla mnie.
Chłopak spojrzał na niego, potem na
stojący przed nim talerz z kanapkami. Ujął jedną z nich w swoje dłonie,
popatrzył od niechcenia jednak aby nie robić mu przykrości wziął spory
kęs do ust i zaczął go powoli przeżuwać. Każdy wiedział, że normalnie
już dawno pochłonąłby cały talerz, ale nie teraz, nie tego dnia.
Jedzenie było smaczne, nie mógł temu zaprzeczyć, ale każdy kęs
przechodził przez jego gardło jak najcięższy z głazów. Popatrzył jeszcze
raz na talerz, ser żółty, pomidory. Ashley bardzo je lubił, wraz z tym
wspomnieniem w jego gardle urosła gula,a serce zaczęło powoli zwalniać i
przyspieszać na zmianę. Ręce trzęsły się, a oddech był coraz płytszy.
Wypuścił nadgryziony posiłek z rąk wybuchając gwałtownym płaczem, CC
Natychmiast porwał go w ramiona, dociskając do siebie jego ciało.
Pogłaskał po krótkich włosach i pocałował jego policzek. Nie próbował go
uspokoić, wiedział, że i tak nic to nie da. Chłopak był zbyt
roztrzęsiony, zbyt przerażony tym wszystkim. Tak bardzo chciał mu pomóc,
chciał zabrać od niego te wspomnienia, jednak nie potrafił. Minęło
kilka godzin, po których oddech Andy'ego wreszcie się unormował, a
ramiona przestały być wstrząsane drgawkami. Jego ciężka głowa opadła mu
na ramię, a dłonie zacisnęły na koszulce. Usnął, czarnowłosy wziął go
delikatnie na ręce, robiąc wszystko aby nie przerwać mu snu. Położył na
kanapie, sam kładąc się obok i obejmując go ramionami. Nie było mu
wygodnie, ale wiedział, że to jedyna pozycja zapewniająca to, że Andy
nie obudzi się z krzykiem dzisiejszej nocy.
Kilka burzliwych dni później, kiedy
słońce ledwo wychylało swoją tarczę zza horyzontu, a szron pokrywał
szyby okien, malując na nich przecudne wzory. Młody chłopak przeciągnął
się w białej pościeli, pierwszym uczuciem które odczuł po przebudzeniu
była pustka. Pustka tak ślina, jakiej nie czuł od bardzo dawna, otworzył
swoje oczy z nadzieją,że napotkają one spojrzenie, które każdego ranka
dodawało mu otuchy. Jednak napotkały pustą przestrzeń, przejechał dłońmi
po rozkopanym miejscu na którym zazwyczaj sypiał perkusista. Było
zimne, zerwał się gwałtownie i pobiegł do salonu, nie siedział ani na
kanapie, ani w kuchni na swoim ulubionym krześle. Nie było go też na
werandzie, patrzącego na wschód słońca. Zrezygnowany wrócił do punktu
wyjścia, usiadł na łóżku i wyciągnął telefon, a wtedy jego oczom ukazała
się biała kartka. Wyciągnął po nią rękę, chwytając ją w drżące dłonie.
Zaczął czytać.
Drogi Andy
Nie wiem jak to napisać. Nie potrafię ująć tego w słowa. Wybacz mi.
Wydarzenia ostatnich dni,
przeświadczyły mnie w tym,że muszę odejść z twojego życia. Tak będzie
lepiej, lepiej dla Ciebie, mój kochany Andy. Lepiej będzie, jeśli wyjadę
i już nigdy nie wrócę, lepiej będzie jeśli zaczniesz żyć od nowa. Żyć
beze mnie, Andy proszę nie płacz, za mną. Nie płacz już nigdy więcej. Na
zawsze pozostaniesz w moim sercu. Żegnaj,
Jego serce rozpadło się na kawałki,
ale z oczu nie poleciała żadna łza. Wstał i spokojnym krokiem udał się w
stronę łazienki, jakby kierowany transem, nieczuły na otaczający go
świat zimny i obojętny jak nigdy dotąd. Otworzył białe drzwiczki
apteczki, kolejno wyrzucając małe pojemniczki aby wreszcie znaleźć
przepustkę do nieba. Chwycił dwa małe słoiczki w dłoń, zabierając po
drodze wódkę, stojącą na parapecie wrócił do sypialni. Usiadł na łóżku,
popatrzył na swoje nadgarstki. Wyjął z kieszeni scyzoryk i przyłożył
jego zimne stalowe ostrze do cienkiej skóry, przez chwilę zadrżał.
Szybko jednak odgonił strach odgonił jakiekolwiek uczucia, zaczął
kreślić po nich niczym malarz pędzlem po płótnie, a one zalały się
krwią. Patrzył, beznamiętnym wzrokiem, jak bordowa ciecz brudzi
śnieżnobiałą pościel. Wysypał na dłoń garść tabletek, po czym połknął je
przepijając alkoholem, potem następną i następną. Wszystkim tym
czynnościom towarzyszyła zimna obojętność, wyrachowanie i precyzja godna
prawdziwe artysty. Kiedy na jego dłoń wypadła ostatni tabletka, włożył
ją w swoje usta, ostatnim łykiem przepił, a potem położył się na łóżku i
zamknął oczy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz